18/10/14

Proxección 24 de outubro

DE TAL PAI TAL FILLO
de Hirokazu Kore-eda
(Xapón, 2013)


Guión: Hirokazu Kore-eda.
Intérpretes: Masaharu Fukuyama (Ryota), Machiko Ono (Midorino), Yoko Maki (Yukai), Lily Franky (Yudai), Keita Ninomiya (Keita), Shogen Hwang (Ryusei), Jun Fubuki (Nobuko), Jun Kunimura (Kazushi). 
Fotografía: Mikiya Takimoto. 
Duración: 120 min

SINOPSE

Todo o que Ryota ten ganouno traballando arreo e está convencido de que nada pode estragar a súa vida perfecta. Pero un día recibe unha sorprendente chamada do hospital. O seu fillo Keita de seis anos non é realmente tal, o hospital cometeu un erro e entregoulles o neno equivocado, 
Ryota vese obrigado a tomar a decisión máis importante da súa vida: debe escoller entre o innato e o adquirido. Decatándose da adicación da súa mukller, Midori, con Keita a pesar de recibir a nova de non ser o fillo que pariu, e despois de coñecer a familia que criou con amor ao seu verdadeiro fillo durante seis anos, comeza a preguntarse se foi realmente un pai. 


Obra mestra. ABC 
É unha película que fai sentir e pensar, unha preciosa película. El País 
Produce un impacto desgarrador. Variety 
A película é impecable, chea de humor irónico. The Hollywood reporter 
Retrato tenro e afectuoso da paternidade. IndieWire 
Magnífico e sensible retrato dunha familia.
The Wall Street Journal

COMENTARIOS

Oti Rodríguez. Marchante. ABC
Sempre hai polo menos un día, unha película, que sitúan o Festival de Cannes nese lugar tan alto do cinema ao que non se chega en ningún outro sitio e por ningún outro camiño, e que é exactamente o estado no que te colocaba a película do xaponés Hirokazu Kore-Eda«Like father, like son».
De Kore-Eda dise que mira a vida e aos seus personaxes á altura de Ozu, e talvez por iso resulte confortador e asombroso atoparse nesa fascinante película cun plano de Ozu, cunha avoa e o seu neto vestidos como os personaxes de Ozu, mirados cos ollos de Ozu, pero que xogan xuntos á Wii. Do que fala o director aquí é tan profundo, dramático e tan xeral (non existe un só ser humano no mundo que non note o fío e o nó co que conta), que resulta asombroso que poida ser ao tempo tan lixeiro e até divertido. 

Os actores, xeniais
Sen a menor traza de melodrama, Kore-Eda conta o encontro coa outra parella, co fillo verdadeiro, coa terrible certeza de que para telo hai que entregarlle tamén o seu a eles. 
Kore-Eda enche de sustancia cada imaxe, cada momento, cada actitude. E a película ofrece a mellor versión posible dun feito irreparable baixando a mirada, situándoa a esa media altura que enfoca aos nenos e aos seus pais, tan distintos: as diferenzas entre as familias, de clase, de proxecto de vida, de implicación, son o mollo agridoce que vulnera o dramático, e a vida seria e de adicción ao traballo dun pai choca coa vida festiva e desaliñada do outro, un tendeiro entregado a tempo completo e toleirón á súa prole. Kore-Eda enche de sustancia cada imaxe, cada momento, cada actitude duns e outros, e recolle coa absoluta mestría doutras veces ese mundo infantil no que os sentimentos son, si, un castelo de naipes, pero que ninguén logrará derrubar dunha soa patada. 
Os actores son, de arriba abaixo, xeniais e amasan este conglomerado de sangue, convivencia, sentimentos, tempo compartido, lazos visibles e invisibles e drama salpicado de humor e de humores dun modo tan próximo e envolvente que un sae de alí coa impresión de que acaba de ver unha auténtica obra mestra... Impresión que non se dilúe nas horas seguintes. Haberá que esperar semanas ou anos para ver algún signo respecto diso. 

Víctor Esquirol Molinas. septimo arte.com
Os seis meses que requirirá o proceso de devolución dos respectivos nenos convértense en dúas horas de metraxe nas que sente constantemente o embriagador aroma de, por exemplo, Yasujiro Ozu. Case nada. Os mellores prognósticos cúmprense: o alumno (?) Kore-eda demostra unha vez máis que é o que mellor sabe levar a substitución do mestre. Un legado, palpable tamén noutros autores da mesma nacionalidade (Yôji Yamada, Yojiro Takita...) fai que a suposición se transforme inmediatamente en irrefutable teorema: as películas que mellor abordan o tema da familia (tan peliagudo como apaixonante) saen do país do sol nacente. 
Para concretar máis, nesa mesma nación atopámonos con quen seguramente mellor sabe explotar a súa conexión (ás súas anteriores películas remitímonos) con aqueles que, a pesar de ser parte fundamental en calquera núcleo familiar, normalmente quedan á marxe da consideración artística. Hitchcock sabía o que dicía cando aconsellou aos seus compañeiros de profesión que xamais traballasen nin con nenos, nin con animais, nin con quen podía ser a suma de ambos: Charles Laughton. Os mocosos, sabémolo os que temos que tratar con eles, son unha fonte inesgotable de dores de cabeza. Fan o que queren, se é posible, o contrario ao que se lles di... quizais porque as persoas que tratan de pór en orde o seu caos, esqueceron, hai moito tempo, o que significa/implica ser neno. Excluamos deste inmenso saco a Hirokazu Kore-eda, quen unha vez máis obra o milagre non só de sacar o máximo partido dos seus novos intérpretes, senón ademais de comprender e plasmar todas as dimensións da traumática convivencia entre a infancia e a madurez. O drama -grego- está en que eles pagan as nosas debilidades... o cal, a longo prazo, converte ás adorables astillitas en vulgares paus, pechándose así o ciclo da amnesia. Benditos os cineastas capaces de rompelo. 

Benditos tamén os dotados para usar no seu favor os intrincadísimos engrenaxes cinematográficas. A factura técnica impecable e o inmellorable rendemento de todos os nomes que figuran na ficha artística propician o maior aprecio dun estudo de personaxes concibido para sentar cátedra. Con fluidez, naturalidade e un excelso sentido da posta en escena; cunha conxugación case perfecta do clásico e o moderno, e impulsado por unha firme crenza na bondade humana, Kore-eda vai desenmarañando un nó no que conflúen o choque de clases, o xeracional e o que enfronta á tradición cos aires de renovación nun país que historicamente fixo do hermetismo e o inmobilismo dous dos seus sinais de identidade. A complexidade da proposta é tratada e respectada con tanta intelixencia e rigor que todo no seu desenvolvemento parece sencillísimo; sen dúbida accesible. Disfrutable a moreas, tanto no drama como na comedia, configurando estas dúas facetas sobre as que bascula a narración un terreo ideal para atopar, despois do desgarrador, a tenrura, a felicidade e o amor máis absolutos e sinceros. Como nas mellores familias. Unha delicia.

3/10/14

PROXECCIÓN DO 10 DE OUTUBRO

NEBRASKA
(EE. UU., 2013)

Director: Alexander Payne
Guión: Bob Nelson
Intérpretes: Bruce Dern, Will Forte, Stacy Keach, Bob Odenkirk, June Squibb, Angela McEwan, Mary Louise Wilson, Missy Doty
Fotografía: Phedon Papamichael
Música: John Ottman e Alexander Rudd
Duración: 115 min.

Andrés Castro. Sermos Galiza
Aínda soan ecos de Óscar nas pantallas de cinema. “Nebraska” foi unha desas que tivo máis nominacións: Mellor Película, Mellor Director, Mellor Guión Orixinal (Bob Nelson), Mellor Actor (Bruce Dern), Mellor Actriz Secundaria (June Squibb) e Mellor Fotografía (Phedon Papamichael). E a pesar de que non gañou nada non lle falta calidade e incluso se trata dunha das mellores que se presentou no certame. Mais parece ser un handicap importante non contaren cun padriño coma Brad Pitt para apoiar o proxecto, (véxase “12 anos de escravitude”, a gañadora da noite).

Á fronte de “Nebraska” está Alexander Payne, un dos directores máis persoais do momento, autor, entre outras, de “Os descendentes”, “Entre copas” ou “A propósito de Schmidt”. De feito “Nebraska” bebe un pouco desta última na que saía un desorientado Jack Nicholson, nominado ao Óscar ao Mellor Actor no momento pero superado pola sobrecolledora interpretación de Adrien Brody en “O pianista” (2002, Roman Polanski).

En “Nebraska” o desorientado é Bruce Dern, tamén nominado pero superado (inxustamente) por Matthew McConaughey por baixar de peso en “Dallas Buyers Club”. Pero coma sempre, as comparacións son odiosas. Iso si, Bruce Dern si foi recoñecido co premio ao Mellor Actor no Festival de Cannes, onde soen ter mellor gusto que en Hollywood. Desde a primeira aparición de Dern en pantalla, camiñando por unha autoestrada e detido por un policía bastante condescendente (ton que se manterá durante todo o filme), cómese cada plano no que aparece. Un breve plano secuencia onde se conta un montón de cousas con apenas catro pinceladas. A altura de poucos a verdade. En canto á historia vai dun home vello, empeñado en que cree que gañou un millón de dólares, e do seu paciente fillo (Will Forte), cunha sensibilidade que xa quererían moitos, que se embarcan nunha road-movie na procura do suposto premio na que estreitarán lazos e no que un descubrirá as súas raíces, nunha mestura de aceptación e orgullo, e ao outro lle suporá unha viaxe ao pasado no que revivirá momentos mellores cheos de lembranzas e cumprirá o seu derradeiro desexo, por moi sinxelo que pareza.
A escena final do filme é de sacarse o chapeu. Tamén nunha soa secuencia a través dunha estrada logra resumir toda unha vida de maneira maxistral. A estrada no comezo e no final como metáfora do que conduce ao inevitable. E dentro do triste que poida parecer o filme, en realidade é unha comedia na que Alexander Payne logra sacar sorrisos en lugar de humedecer os ollos do persoal.

25/9/14

PROGRAMACIÓN CASE COMPLETA

Estamos pechando a programación do outono entres agardamos que se dote o Auditorio dun equipamento que nos permita mellorar a cualidade das proxeccións. Será este ano?
Pero como non imos quedar parados, preparamos unha serie de títulos que pensamos que por variados e a cualidade das películas poden ser atractivas. Empezaremos con Nebraska, un título co que a crítica se amosou unánime ao consideralo escepcional. Teremos tamén unha visión da problemática dos pais e os fillos na película de Kore Eda, De tal pai tal fillo, e en O fillo do outro, de Lorraine Levy, aínda que neste caso teña o engadido do conflito entre Israel e Palestina. Esta última pechará a programación. 
Pero antes teremos a oportunidade de ver a despedida de Miyazaki do exercicio da dirección coa obra mestra "Érguese o vento" e a visión do mundo das mulleres na cultura musulmá con "A segunda muller" do director austriaco de orixe turca Umut Dag.
Esperamos poder proxectar en dous xoves as películas galegas "O ouro do tempo" e "Arraianos" a premiada obra de eloi Enciso sobre a vida nese territorio da raia seca que non era nin Galicia nin Portugal.

4/9/14

Programación de outubro


10 de outubro
Ás 21 horas
Auditorio Municipal de Cangas

Nebraska (EE.UU. 2013)
Dirixida por Alexander Payne e protagonizada por Bruce Dern, Will forte e June Squibb.






24 de outubro
Ás 21 horas

Auditorio Municipal de Cangas
 

De tal pai, tal fillo (Xapón. 2013)
Dirixida por Hirozaku Kore Eda e protagonizada por Masaharu Fukuyama, Machiko Ono, Yôko Maki, Rirî Furankî, Jun Fubuki, Shôgen Hwang, Kirin Kiki, Jun Kunimura, Megumi Morisaki.

28/5/14

Proxección do 30 de maio de 2014



UNHA VIDA SINXELA


PREMIOS
 Premio Volpi á mellor actriz -Festival de Venecia.
 Mellor director, mellor actor  e mellor actriz - Golden Horse Awards.
 Mellor película- Tallinn Black Nights Filme Festival.
 Mellor película e mellor actriz -Hong Kong filme Critics Society.
 Mellor película, director e guión, actor e actriz - Hong Kong Filme Awards.
 PREMIO DO PÚBLICO - Festival Cinemas do Sur.
 Candidata ao Óscar

Dirección: Ann Hui.
Guión: Susan Chan.
Intérpretes: Andy Lau, Deanie Ip, Wang Fuli, Qin Hailu.
Fotografía: Yu Lik Wai
Montaxe: Kong Chi Leung.
Música: Law Wing Fai.
Duración: 118 min

Durante sesenta anos, a case octoxenaria Ah Tao (Deanie p) traballou como fiel serventa para a familia Leung. Agora coida de Roger (Andy Lau), un famoso produtor de cinema, que é o único membro do clan que aínda vive en Hong Kong. Un día, Tao sofre un derrame cerebral, e Roger lévaa ao hospital. Por insistencia dela, o  home atópalle finalmente unha  modestísima  habitación  nunha  residencia  de  anciáns  dirixida  por  un vello amigo. Pero Roger  continúa visitándoa, animando e atendendo case a diario, de modo que vai comprendendo aos poucos o moito que a anciá criada significa para el.


25/5/14

Trailer de Unha vida sinxela

Aquí vos deixamos o avance da próxima película. APROVEITAMOS PARA LEMBRARVOS QUE SERÁ O VENRES 30 de maio e non o 6 de xuño como estaba anunciada.

TRAILER UNA VIDA SENCILLA - VERSION ORIGINAL SUBTITULADA from Surtsey Films on Vimeo.

Críticas:


SUS DOS EXCELENTES ACTORES LLEVAN EL RITMO DE LA PELÍCULA DE FORMA SIMPLE Y EMOTIVA.
The New York Times
UNA PELÍCULA QUE CONSIGUE EVOCAR SENTIMIENTOS TAN PUROS COMO EL AMOR, LA PÉRDIDA Y EL DEBER.
The Washington Post
LA VERSIÓN ASIÁTICA DE LOS DESCENDIENTES O CRIADAS Y SEÑORAS.
Boston Herald
DE LAS PELÍCULAS MÁS HONESTAS Y EXTRAORDINARIAS QUE HE VISTO EN MUCHO, MUCHO TIEMPO.
CineVue
UNA OBRA DE ARTE QUE REBOSA AMOR Y HUMANIDAD.
Time Out
UNA DE LAS MEJORES PELÍCULAS DEL AÑO. ROGER EBERT 
VARIETY