10/6/15

Amence en Edimburgo

VENRES, 12 DE XUÑO
AUDITORIO DE CANGAS ÁS 21 H


Dirección: Dexter Fletcher
Guión: Stephen Greenhorn.
Intérpretes: Peter Abranden, Antonia Thomas, Jason Flemyng, Freya Mavor, Jane Horrocks, Paul Brannigan, George MacKay, Kevin Guthrie, John Spence, Robert Yates
Produción: Marc De Bayser e Frank Lle Wita.
Música: Paul Englishby.
Fotografía: George Richmond.
Duración: 100 min.

SINOPSE
Amence en Edimburgo é a historia de dous bos amigos: Davy (George Mackay) e Ally (Kevin Guthrie) quen volven ás súas vidas en Edimburgo tras cumprir o servizo na guerra de Afganistán. Ambos continúan as súas relacións de parella: Ally con Liz (Freya Mavor) e Davy con Yvonne (Antonia Thomas). Mentres tanto, os pais de Davy, Rab (Peter Abranden) e Jean (Jane Horrocks) están ocupados planeando as súas vodas de prata. Todo vai ben ata que unha revelación do pasado de Rab ameaza con destruír á familia e separar as tres parellas.

COMENTARIO
Amence en Edimburgo, musical e modernidade Por Lluis Bonet Mojica. La Vanguardia.

Durante a guerra de Afganistán, un tanque británico avanza nun angustioso ambiente bélico que presaxia unha inminente catástrofe. Buscando un improbable efecto catártico, os soldados empezan a cantar. Non convén revelar nada máis. Que comece así unha comedia musical desconcerta ao espectador inmerso nos estereotipos de xénero. A secuencia seguinte trasládanos a Edimburgo e segue a traxectoria, anos máis tarde, de dous dos recrutas que viviron aquela experiencia nunca esquecida. Atención aos novos actores George MacKay e Kevin Guthrie. A súa carreira deberá seguirse con atención.

Amence en Edimburgo parte do exitoso musical Sunshine on Leith, título orixinal desta película que nos traslada ao universo sonoro de The Proclaimers, popular grupo escocés liderado polos xemelgos Charlie e Craig Reid. A aposta non era sinxela. Quen a afronta é o actor Dexter Fletcher, na súa segunda longametraxe alén da cámara. Aínda que se mencionou a pegada deixada en 2008 pola adaptación fílmica do estruendoso éxito teatral Mamma mia!, coa sempre excelsa Meryl Streep á fronte do reparto, Dexter Fletcher é moito máis ambicioso. O resultado? A súa película non morre no intento, senón todo o contrario.

Este director case novel consegue axuntar temas como o da familia, os conflitos de parella e a reaparición de feitos do pasado. A pregunta "por que seguimos xuntos?" non augura nada bo se é formulada por un membro da parella. O matrimonio otoñal, soberbiamente interpretado por Peter Abranden e Jane Horrocks, preparan a celebración das súas vodas de prata...

A inclusión dos números musicais é perfecta, nunca forzada. Tamén a coreografía, en perfecta sincronía cun estilo visual que busca (e atopa) un ton case documental, humanizando a personaxes situados na cotidianidad. En suma, un musical que nos devolve ás raíces do xénero. Pero desde unha insólita modernidade do xénero.

1/6/15

DIPLOMACIA

DIPLOMACIA
5  de xuño, ás 21 horas
AUDITORIO MUNICIPAL DE CANGAS
Francia e Alemaña, 2014
VOSE



Dirección: Volker Schlöndorff. 
Guión: Cyril Gely e Volker Schlöndorff; baseado na obra Diplomatie, de Cyril Gely.
Intérpretes: André Dussollier (Cónsul Raoul Nordling), Niels Arestrup (xeral Dietrich Von Choltitz), Burghart Klaussner (capitán Ebernach), Robert Stadlober (tenente Bressensdorf), Charlie Nelson, Jean-Marc Roulot, Stefan Wilkening, Thomas Arnold. 
Produción: Marc De Bayser e Frank Lle Wita.
Música: Jörg Lemberg. 
Fotografía: Michel Amathieu.
Montaxe: Virginie Bruant.
Duración: 88 min. 

SINOPSE

25 de agosto de 1944. Os aliados entran en París. Pouco antes do amencer, Dietrich von Choltitz, gobernador militar alemán, prepárase para executar as ordes de Hitler de voar a capital francesa. E, con todo, París non se destrúe. Por que razóns von Choltitz se nega a levar a cabo as ordes do Führer, a pesar da súa lealdade sen límites ao Terceiro Reich? Foi Raoul Nordling, cónsul xeral sueco en París, o que fixo cambiar de opinión ao xeneral?

COMENTARIO Por Lluis Bonet Mojica. La Vanguardia.

Unha historia real que adapta unha peza teatral. Esta película parecía telo todo en contra. Pero detrás dela atópase Volker Schlöndorf, desafiante aos seus 75 anos. Empezou servindo cafés en rodaxes de Alain Resnais ou Louis Malle; agora mantén con dignidade a súa antiga condición de adalid do que no seu día se denominou novo cinema alemán. 
Tras o seu triunfal desembarco en 1966 con O xove Troles, viría o resoante éxito do tambor de follalata (1979), galardoada co Óscar á mellor película de fala non inglesa e Palma de Ouro en Cannes. Entre ambos os cumes fílmicas destacou A honra perdida de Katharina Blum.
Revisar con ton crítico a historia do seu país e asumir o risco de filmar complexos orixinais literarios (Robert Musil, Günther Grass, Michel Tournier) son constantes na dilatada traxectoria de Schlöndorff. En Diplomacia pon a ficción ao servizo da Historia. Hitler sentía gran admiración por París, pero Berlín estaba en ruínas e ordenou destruír a capital francesa, entón ocupada polas súas tropas. A noite do 24 ao 25 de agosto de 1944, o cónsul sueco e o xeneral alemán reúnense na luxosa suite do hotel onde este alóxase e ten o seu posto de mando.
"Antes que as ordes, hai que saber escoitar a nosa conciencia". Schlöndorff recoñece que lle fascinou esta frase da obra teatral homónima de Cyril Gely, que Niels Arestrup e André Dussollier estrearon en 2011 no teatro da Madeleine. O mesmo e admirable dúo que agora cambia o escenario polo estudio.
Porque Diplomacia transcorre case integramente nun espazo pechado, cunha parella de mestres da interpretación que se apoderan de nós para transmitirnos o duelo, verbal e psicolóxico, entre o cónsul danés que convence ao xeneral nazi de non devastar a emblemática capital francesa. Plano e contraplano mergullan ao espectador nun contexto histórico e emocional de altísimo nivel, aínda que coñezamos o desenlace de antemán. En suma, unha película memorable.

2/5/15

Dous días, unha noite. 8 de maio.

DOUS DÍAS, UNHA NOITE
(Deux jours, une nuit)
Auditorio de Cangas. 8 de maio de 2015. 21 horas


Dirección e guión: Jean-Pierre e Luc Dardenne.
Intérpretes: Marion Cotillard, Fabrizio Rongione, Pili Groyne, Simon Caudry, Catherine Salée, Batiches Sornin, Alain Eloy, Myriem Akeddiou, Fabienne Sciascia, Olivier Gourmet
Fotografía: Alain Marcoen.
Duración: 96 min.

SINOPSE

A empresa na que traballa Sandra vese obrigada a recortar gastos e ofrece aos obreiros dúas opcións: ou despedir a Sandra ou suprimir a bonificación de mil euros que cobra cada un deles. Unha maioría decídese polo primeiro. Pero a Sandra os seus xefes concédenlle unha última oportunidade. O luns repetirase a votación e Sandra e o seu home contan coa fin de semana para convencer a unha maioría de colegas para que se decanten ao seu favor renuncien á súa paga extra.




COMENTARIO

Os Dardenne forman parte dese olimpo de grandes autores cuxa carreira se configura a partir de variacións dunha mesma película. Pero, desde que gañaron a súa segunda Palma de Ouro co neno (2005), faise evidente certa vontade por explorar novos camiños na busca dun público máis amplo. No silencio de Lorna (2009) coquetearon por primeira vez con elementos máis propios do xénero, nun filme que adoptaba certa forma de thriller urbano para desenvolver unha historia ao redor das mafias que trafican con persoas. Mesmo esbozaron certa deriva cara ao drama máis convencional. No neno da bicicleta (2011), optaron por un ton máis luminoso para levar a cabo un conto de verán sobre a maternidade entendida como a asunción dunha responsabilidade que pouco ten que ver cos vínculos sanguíneos. Neste filme, os Dardenne ensaiaban un novo formato de reparto que agora repiten en Dous días, unha noite: unha combinación entre intérpretes recorrentes (Jérémie Renier, Olivier Gourmet ou Fabrizio Rongione) e actores non profesionais aos que se suma unha actriz famosa. Alí era Cecile de France, aquí a aínda máis internacional Marion Cotillard
Dous días, unha noite é unha clara reivindicación da importancia do exercicio da política e do dereito a decidir. Desde esta modesta votación, os Dardenne poñen de manifesto a urxencia de rexenerar os procesos democráticos e incentivar a participación neles, á vez que falan da necesidade de reactivar as redes de comunicación entre os traballadores e deixan claro que até o último voto conta. En lugar de organizar un mitin onde se proclamen vellas consignas, Sandra promove unha consulta entre os seus compañeiros, contacta con cada un deles para explicarlles a súa posición, escoita as súas reaccións e posturas, e acepta a decisión final. A protagonista recobra a súa autoestima como traballadora non tanto polo feito de gañar ou perder unhas eleccións que determinarán se acaba no paro, senón por ser capaz de levalas a cabo. A súa dignidade non vén determinada polo resultado final, senón pola decisión de loitar polo seu posto de traballo. Acábeo mantendo ou non.

21/4/15

Máis sobre Magical Girl

COMENTARIO Por Antonio Rodríguez Peña 


É realmente difícil sentar a comentar unha película que te deixa sen palabras e da que todo o mundo fala. Magical Girl é unha Rara Avis exótica, hipnótica e inclasificable, un desafío maiúsculo de impecable resultado envolvida dentro dun marco costumista na que todo é posible. Un microcosmos onde todo xira arredor de catro personaxes golpeados polos infortunios da vida. A catástrofe comeza con Luís, (Luís Bermejo) un profesor en paro que necesita diñeiro para que a súa filla Alicia (Lucia Pollán) consiga o seu soño, o traxe de Magical Girl Yukiko. Doutra banda Bárbara (Bárbara Lennie) non quere perder ao seu marido e Damian (José Sancristán) quere axudala para que isto non ocorra. Uns personaxes extremadamente fráxiles que viven nun universo decepcionante en busca de soños mundanos, cheos de angustias, de amargura e cuxas vidas se entrelazan polo azar do destino.

O novo filme de Carlos Vermut é orixinal. Do mesmo xeito que a gran Diamond Flash, a nova cinta do director madrileño non será ben recibida por aqueles que acudan ao cinema para desconectar ou ver algo lixeiro, isto é distinto, isto é Magical Girl, é a complexidade instalada dentro dun marco aparentemente simple, unha desas películas que dá gusto descubrir, na que os fallos brillan pola súa ausencia e o maior erro pode cometelo aquel que lea ou vexa querendo saber máis da conta antes de ir ao cinema. Parte do seu encanto radica en non saber co que nos imos a enfrontar e irnos respondendo preguntas a base de ir compondo un crebacabezas no que a última peza ten que colocala o espectador.

É unha película intima, de planos pechados, de actores iluminados pola luz de Racaj e a brillante dirección e guión de Vermut. Que conta cun reparto experimentado e o grandioso descubrimento de Lucia Pollán. 

Dividida en tres actos, “Mundo/Demo/Carne”, na primeira parte todo empeza cun emotivo Luís Bermejo que está sen dúbidas ante un dos mellores papeis da súa carreira cinematográfica, o actor de grande éxito teatral, ten a oportunidade de darlle vida a un personaxe deses aos que el sabe encarnar, un looser entrañable de mediana idade que se atopa metido nunha estrambótica situación para poder conseguir o desexo da súa filla, a sorprendente Lucia Pollan, que brilla con luz propia nunha rodaxe de pesos pesados, xogando á madurez anticipada. A relación entre pai e filla respira dor e tenrura, unha simbiose que dará pé ao detonante da trama.

No segundo acto entra en escena Bárbara Lennie, a nena de lume, unha carismática besta completamente desequilibrada cuxos caprichos a arrastran e arrastrará a todo o que a rodea ao máis profundo dos abismos. Lennie volve transformarse para ser un animal todopoderoso capaz de eclipsar á mismísima afrodita co seu magnetismo, unha interpretación brillante, monumental. Do mesmo xeito que Sacristán, que dá vida a un personaxe atormentado polo seu pasado cun sorprendente final. A este señor, os anos están a sentarlle mellor que a ninguén e resulta imprescindible para completar esta atípica traxedia grega. Un descenso aos infernos no que todos son heroes, antiheroes e viláns.


20/4/15

MAGICAL GIRL. Proxección do 24 de abril

MAGICAL GIRL
España e Francia, 2014

Dirección e guión: Carlos Vermut.
Intérpretes: osé Sacristán, Bárbara Lennie, Luis Bermejo, Javier Botet, Elisabet Gelabert, Lucía Pollán e Israel Elejalde
Fotografía: Santiago Racaj.
Duración: 127 min.
Versión: En castelán.


SINOPSE
Luis trata de satisfacer o desexo da súa filla enferma, ter o traxe da serie xaponesa de manga Magical Girl Yukiko. O traxe é moi caro e Luis buscará o diñeiro desesperadamente, cando coñece a Bárbara unha muller con problemas mentais, relacionada ao mesmo tempo con Damián, un profesor xubilado e cun escuro pasado. Os tres vense atrapados nunha trama de chantaxes nas que o instinto e a razón entran en conflito.

COMENTARIO

Ocorreume con Víctor Erice e con Iván Zulueta e volveume a ocorrer con Carlos Vermut e o seu "Magical Girl". Os dous primeiros asinaron unha segunda película (O Sur e Arrebato, respectivamente) que son verdadeiras obra mestras. Películas que crecen cos anos, no caso dos dous primeiros, e coas horas e os días no caso de Carlos Vermut. Hai moito que dicir acerca de Magical Girl, isto é só unha nota. Parabéns polos dous merecidísimos premios en San Sebastián. Vermut posúe un dominio insólito da elipse (personaxes e tramas conviven e flúen nunha narración chea de saltos que dá a impresión de que fose lineal, sendo o contrario). É un gran director de actores, todos sobresalientes cunha reverencia especialísima para Bárbara Lennie. Como guionista, Vermut sorprende en cada cambio de secuencia con xiros fondos e inesperados. No último tramo dá a impresión que non pode sacar outro xiro da manga. Vinte minutos antes de terminar eu tiña a impresión de que a historia entraba nun canellón sen saída, imposible competir con todo o anterior, pero conségueo. Volve sorprender, e rematar que é o máis difícil, co último fragmento narrativo, refírome ao protagonizado por Pepe Sancristán, o actor español que Mellor Terceiro Acto está a vivir na súa carreira. Espero que o público faga xustiza a "Magical Girl", para min a gran revelación do cinema español no que vai de século. Non veredes moitos anuncios en televisión. Non hai un duro para promocionar esta xoia, que se estrea o mesmo día de Relatos Salvaxes. Recoméndovos vehementemente as dúas. (Pedro Almodóvar).

8/4/15

Proxección do 10 de abril de 2015

LOREAK
Euskadi, 2014
Dirección e guión: José Mari Goenaga e Jon Garaño
Intérpretes: Nagore Aranburu (Ane), Itziar Ituño (Lourdes), Itziar Aizpuru (Tere), Josean Bengoetxea (Beñat), Egoitz Lasa (Ander), Ane Gabarain (Jaione), José Ramón Soroiz (Txema) e Jox Berasategui (Jexus).
Produción: Xabier Berzosa, Íñigo Obeso e Iñaki Gómez.
Música: Pascal Gaigne.
Duración: 99 min.

SINOPSE

A vida de Ane dá un xiro cando, semana tras semana, comeza a recibir na súa casa un ramo de flores. Sempre á mesma hora. E sempre de maneira anónima. A vida de Lourdes e Tere tamén se ve afectada por unhas misteriosas flores. Un descoñecido deposita semanalmente un ramo en memoria de alguén que foi importante nas súas vidas. Esta é a historia de tres mulleres, tres vidas alteradas pola mera presenza duns ramos de flores. Flores que farán brotar nelas sentimentos que parecían esquecidos... Pero á fin e ao cabo, non son máis que flores.A vida de Ane dá un xiro cando, semana tras semana, comeza a recibir na súa casa un ramo de flores. Sempre á mesma hora. E sempre de maneira anónima. A vida de Lourdes e Tere tamén se ve afectada por unhas misteriosas flores. Un descoñecido deposita semanalmente un ramo en memoria de alguén que foi importante nas súas vidas. Esta é a historia de tres mulleres, tres vidas alteradas pola mera presenza duns ramos de flores. Flores que farán brotar nelas sentimentos que parecían esquecidos... Pero á fin e ao cabo, non son máis que flores.