17/3/15

Media lúa. Proxección do 20 de marzo


MEDIA LÚA
(Niwemang)
Kurdistán - Irán., 2006


Cuncha de Ouro Festival San Sebastián 2006
Premio da Crítica
Premio á mellor fotografía

Dirección e guión: Bahman Ghobadi.
Intérpretes: Ismail Ghaffari (Mamo), Allah Morad Rashtiani (Kako), Hedieh Tehrani (Hesho), Golshifteh Farahani (Niwemang).
Produción: Bahman Ghobadi.
Montaxe: Hayedeh Safiyari.
Fotografía: Nigel Block e Chrighton Bone.
Música: Hossein Alizadeh.
Duración: 107 min.

SINOPSE


Mano, un vello músico kurdo ben coñecido, consegue permiso, despois de 35 anos intentándoo, para dar un concerto no Kurdistán iraquí. Para iso convoca aos moitos fillos que ten e súbeos a un vello autobús de transporte escolar norteamericano e emprenden a viaxe desde o kurdistán iraniano cara á fronteira. Os membros dunha etnia sen territorio transitan territorios familiares e ao mesmo tempo hostís. As dificultades que supón o camiño, únese o convencemento por parte do músico da necesidade dunha voz feminina a pesar de que as mulleres teñen prohibido cantar diante dos homes en Irán. Nunha aldea perdida na que viven 1.334 cantantes exiliadas, unirase a eles a fermosa Hesho.
COMENTARIO
Carmen Albares. Miradas de cine
“...Estamos ante unha película que non perde oportunicade para contar e observar temas moi diversos, que preocupan ao director e que son denunciados sutilmente desde a súa perspectiva realista, case lírica, en aspectos esenciais do filme: a ilusión da liberdade tras a caída de Saddam, a discriminación da muller, a represión policial e o telón de fondo dunha guerra que aínda non acabou e que segue provocando mortes continuas e azarosas (elocuente a escea do páramo na que se resoan os disparos dos soldados americarnos que non saben a quen lle están apuntando). Pero non estamos ante unha película política, fundamentada e vertebrada na denuncia, é tan só un recordatorio, un xeito suave de facernos ter en conta que hai cousas que aínda non acabaron. A película segue o seu propio percorrido, e ante todo cóntanos unha historia persoal, íntima, tan ben perfilada que conmove sen utilizar ningún elemento clásico. Non hai sensiblería no cansanzo dese vello músico, acompañado por uns fillos de olladas perdidas, unicamente guiados polo soño de seu pai. Tampouco resulta obvio o tratamento da morte intuída, anunciada e presentida, pero tamén agardada...

Hai moito que debullar en cada imaxe desta Media Lúa, pois amosa, coma todas as grandes obras, dúas caras distintas. Nunha, a morte é a fin, o lamento polo soño non cumprido a tempo. Na outra, a morta é vida, alegría e culminación de toda aspiracións. Ambas as dúas visións son unha soa a escoller por un espectador sempre conmovido e por veces confuso ante esta obra estraña, dóce, que vai conmovendo se un sabe moverse ao seu ritmo.

Podedes ler un comentario ben interesante sobre máis aspectos da película e da vida das mulleres nesta ligazón a Un mundo de luz.

7/3/15

Reprogramada.13 de marzo

A MOZA DO 14 DE XULLO
Francia, 2013
Venres 13 de marzo
Auditorio Cangas 21 h.
Dirección e guión: Antonin Peretjatko.
Intérpretes: Vimala Pons (Truquette), Grégoire Tachnakian (Hector), Vincent Macaigne (Pator), Marie-Lorna Vaconsin (Charlotte), Thomas Schmitt (Bertier), Serge Trinquecoste (Doctor Placenta), Esteban (Julot) e a participación de Albert Delpy e Bruno Podalydès
Dirección artística: Erwan Le Gal.
Produción: Ecce films, Emmanuel Chaumet.
Montaxe: Carole Le Page e Antonin Peretjatko.
Fotografía: Simon Roca.
Son: Julien Brossier, Julien Roiget, Martial De Roffignac.
Duración: 88 min



SINOPSE

É 14 de xullo, aniversario da toma da Bastilla en Francia. Héctor, vixiante do Louvre nas vacacións de verán, namórase perdidamente de Truquette, unha vendedora de guillotinas de miniatura coa que se cruza no famoso museo parisiense. A pesar de non coñecela, Héctor decide ir na súa procura, e para iso contará coa axuda dos seus amigos, cos que se percorrerá todo o país na estrada.
ANTONIN PERETJATKO
Despois de rodar as súas primeiras películas en Super 8, ao saír da escola Louis Lumière, empeza a rodar en 16 e 35mm. Así fai Changement de trottoir e French Kiss, preseleccionadas aos Premios César en 2004 e 2005.Pouco despois de empezar a escribir A moza do 14 de xullo,coa que consegue o nomeamento a Mellor Ópera Prima nos César, realiza varias curtametraxes e os making of de Un profeta e de De óxido e óso. De Jacques Audiard. Vive do cinema desde 2004.

3/3/15

Proxección do 6 de marzo

NAI E FILLO
(P0ZITIA COPILULUI)
Romanía, 2013


 
Oso de ouro en Berlín.




Dirección: Calin Peter Netzer.
Intérpretes: uminita Gheorghiu (Cornelia), Bogdan Dumitrache (Barbu), Ilinca Goia (Carmen), Natasa Raab (Olga), Florin Zamfirescu (Aurelian), Vlad Ivanov (Dinu)
Guión: Razvan Radulescu e Calin Peter Netzer
Produción: Ada Solomon e Calin Peter Netzer.
Montaxe: Dana Lucretia Bunescu.
Fotografía: Andrei Butica.
Duración: 112 min.

SINOPSE
Cornelia séntese infeliz desque o seu fillo Barbu, de 34 anos, decidiu independizarse. Mudouse a un apartamento, ten coche propio, unha noiva e evita á súa cariñosa nai. Cando Cornelia se decata de que o seu adorado fillo está involucrado nun tráxico accidente, usará todas as súas habilidades, contactos e diñeiro para impedir que vaia ao cárcere. A cambio, está convencida de que volverá ao choio e será o neno dependente de antes.
COMENTARIO
É posible mostrar sen decantarse a favor ou en contra, sen apoiar ou denunciar o mostrado? Existe realmente unha mirada neutral no cinema? Debe ser así?

Como construción, o cinema implica unha mirada particular, unha concepción propia que non sempre implica tomar partido. Aínda que moitas das críticas respecto dos filmes xéranse, precisamente, máis que respecto da obra cinematográfica en relación co obxectivo do autor: o que con ela defende ou censura.

É no dilema que quere contar e que mecanismos utiliza para facelo, onde resulta máis interesante analizar a película de Netzer, pertencente á “nova onda de cinema romanés”, en alusión ao rexurdimento desta cinematografía na última década. Un dilema que xorde no desenlace da cinta, nesas dúas últimas secuencias finais nas que se nos expón a honestidade da película e do seu autor e o verdadeiro obxectivo do director, e que ademais nos obriga a revisar os 100 minutos anteriores.

26/2/15

Programación de primavera

Como vos comentamos anteriormente, xa temos programación para a primavera. Esta programación, xunto coa da Concellería de Cultura do concello de Cangas que vai proxectar ademais de películas infantís (Amigos para siempre e Los cinco y la isla misteriosa), La isla mínima e El niño, conforman unha programación cinematográfico moi interesante.
O cine club proxectará:
ABRIL
Día 10
Loreak 


Día 24
Magical Girl
MAIO
Día 8
Dos días una noche

Día 22
Diplomacia
XUÑO
Día 5
Amence en Edimburgo

Día 12
Mil veces boa noite

Reprogramando

O último que podemos dicirvos é que xa nos puxemos en contacto coa distribuidora de A moza do 14 de xullo a través da Federación Galega de Cineclubs e ademais de presentar as súas desculpas polo feito de que o Bluray da película nos dese problemas, enviará unha copia por partida dobre para que o 13 de marzo se poida volver a proxectar.
XA O SABES, 14 DE MARZO A MOZA DO 14 DE XULLO.

Ademais diso nunha entrada próxima anunciaremos a programación de primavera que temos totalmente pechada.

16/2/15

A moza do 14 de xullo

A MOZA DO 14 DE XULLO
Francia, 2013
Venres 20 de febreiro
Auditorio Cangas 21 h.
Dirección e guión: Antonin Peretjatko.
Intérpretes: Vimala Pons (Truquette), Grégoire Tachnakian (Hector), Vincent Macaigne (Pator), Marie-Lorna Vaconsin (Charlotte), Thomas Schmitt (Bertier), Serge Trinquecoste (Doctor Placenta), Esteban (Julot) e a participación de Albert Delpy e Bruno Podalydès
Dirección artística: Erwan Le Gal.
Produción: Ecce films, Emmanuel Chaumet.
Montaxe: Carole Le Page e Antonin Peretjatko.
Fotografía: Simon Roca.
Son: Julien Brossier, Julien Roiget, Martial De Roffignac.
Duración: 88 min



SINOPSE

É 14 de xullo, aniversario da toma da Bastilla en Francia. Héctor, vixiante do Louvre nas vacacións de verán, namórase perdidamente de Truquette, unha vendedora de guillotinas de miniatura coa que se cruza no famoso museo parisiense. A pesar de non coñecela, Héctor decide ir na súa procura, e para iso contará coa axuda dos seus amigos, cos que se percorrerá todo o país na estrada.
ANTONIN PERETJATKO
Despois de rodar as súas primeiras películas en Super 8, ao saír da escola Louis Lumière, empeza a rodar en 16 e 35mm. Así fai Changement de trottoir e French Kiss, preseleccionadas aos Premios César en 2004 e 2005.Pouco despois de empezar a escribir A moza do 14 de xullo,coa que consegue o nomeamento a Mellor Ópera Prima nos César, realiza varias curtametraxes e os making of de Un profeta e de De óxido e óso. De Jacques Audiard. Vive do cinema desde 2004.

COMENTARIOS

As vacacións de agosto son abolidas polo goberno francés como medida anti-crise no punto de partida desta enérxica comedia que cae na nosa carteleira coa oportuna contundencia dun lúdico golpe de guillotina. Precisamente, a guillotina convertida en souvenir inspira un gag recorrente que vai escalando en excesos, mentres a película engarza un acto de liberdade tras outro, reivindicando a forza revolucionaria da irreverencia como mellor defensa ante a desarticulación de todo sentido da comunidade. Debut na longametraxe de Antonin Peretjatko, autor de seis curtametraxes previas que este crítico anhela poder gozar algún día, A moza do 14 de xullo é unha das películas máis libres e menos formularias que chegaron, en data recente, aos nosos circuítos comerciais: a fundación dun rexistro realmente novo na comedia francesa que, no entanto, recoñece as súas claras débedas coa tradición da Nouvelle Vague.
Nesta historia dun vixiante de museo, cegado por unha moza en paro, que, en compañía dun desastrado médico clandestino e un socorrista con ínfulas de sedutor, percorrerá unha Francia abatida de lecer e animada de crispación desembocan os moitos afluentes lúdicos xurdidos do leito da Nouvelle Vague: do Zazie no metro (1960) de Louis Malle baixo o influxo de Raymond Queneau ao terrorismo cómico de Weekend (1967) de Godard, sen esquecer a psicoxeografía onírico-folletinesca de Jacques Rivette. Ao mesmo tempo, o ton inclemente pero sempre luminoso da película parece xogar, por momentos, a buscarlle as cóxegas á mitomanía un tanto melancólica dos que se recoñecen como descendentes contemporáneos do movemento. Cun estilo que é pura flexibilidade de trazo, Peretjatko propón unha frenética comedia de autor que se abre con toda unha declaración de principios ao acelerar imaxes documentais do desfile do 14 de xullo: a comedia é a velocidade do enxeño sobre o real.
Jordi Costa. El País

A mellor maneira de combater a crise na Francia de Hollande, vénnos a dicir Peretjatko nesta curiosa película, é o retorno ao espírito da vella nouvelle vague máis radical e libre. O cineasta non engana: xa ao principio, unha homenaxe á morte de Belmondo en À bout de souffle advírtenos que Jean-Luc Godard será norte e guía neste pastiche estival de estrutura e ton libérrimos. Unha comedia política coa joie de vivre como bandeira, áxil, multirreferencial, irregular aínda que tónica, simpática e refrescante. De verán.
Jordi Batlle. La Vanguardia