6/4/14

O que din de The Trip

Se van a reir tanto que no podrán parar
Van rir tanto que non poderán parar. Dígoo por experiencia propia.
Time Magazine Ler máis

Divertidísima
Washington Post Leer más


The Trip é unha comedia de verdade. Steve Coogan e Bob Brydon teñen unha compatibilidade palpable na pantalla.
The Trip é unha comedia de verdade. Steve coogan e Bob Brydon teñan unha compatibilidade palpable na pantalla. O personaxe de Steve coogan, atormentado, deixa unha viva impresión. O actor xa tivo oportunidade de demostrar o seu tañento pero a súa impaciencia para amosalo diante de todo omundo ten algo de conmovedor.
Le Monde Ler máis

"A película fai invisible a súa construcción cómicaa película hace invisible su construcción cómica (...) Brillante, sutil, estupenda."
Jordi Costa: Diario El País


"Unha propoposta divertida, cómplice e lixeira. Haberá quen o considere un prato de sustancia escasa -e tampouco andará equivocado- pero quen saiba atoparlle o gusto terá unha das experiencias máis deliciosas da tempada
Antonio Weinrichter: Diario ABC


"¡E unha película delirante por momentos, noutros melancólica, pero este crítico ten a sensación de que a impaciencia innata de Winterbottom non lle permite ir máis aló do xogo de máscaras" 

Sergi Sánchez: Diario La Razón


"Unha libérrima comedia que é dúas cousas á vez: unha atipiquísima guía gastronómica e de viaxes polo norte de Inglaterra e un acedo retarto dun trunfador endeusado e os seus amigos acompañantes de conveniencia de conveniencia (...).
Antonio Trahorras: Fotogramas
 

1/4/14

Película do 4 de abril


DESPOIS DE MAIO
Francia
Auditorio Municipal de Cangas, 21 horas

Dirección e guión:Olivier Assayas.
Intérpretes: ClémentMétayer (Gilles), Lola Créton (Christine), Félix Armand (Alain).
Fotografía: Eric Gautier.
Produción: Charles Gillibert, MarinKarmitz e Nathanäel Karmitz.
Montaxe:Luc Barnier.


París, principios dos anos 70. Gilles, un mozo estudante, está inmerso na efervescencia política e creativa da época. Como os seus compañeiros, debátese entre o compromiso radical e as súas aspiracións máis persoais. Os encontros amorosos e os descubrimentos artísticos levarán a Gilles e aos seus amigos primeiro a Italia e despois a Londres. Ao longo desta viaxe vital veranse obrigados a tomar decisión cruciais para atopar o seu sitio nunha época turbulenta.


Despois de Maio é un filme propulsado, en parte, polo exercicio retrospectivo que supuxo a súa carta á viúva de Guy Debord. Assayas volve a vista á súa mocidade e converte a Gilles, un estudante de instituto con vocación de pintor como foi el mesmo, no eixo do filme. Pero, lonxe de centrarse nun retrato individual, o director de Irma Vep abre o cadro para ofrecer un fresco moi detallado da xeración postsesentaeoitista. Hai en Despois de Maio unha clara vontade de ir máis aló da mera ambientación de época. A cámara detense con
atención fetichista nos xornais e fanzines que len ou editan os protagonistas, as follas voandeiras que distribúen, os carteis que pintan ou os discos que escoitan. Tamén se fai eco das disputas entre grupúsculos políticos estudantís nuns anos en que un matiz político era motivo de escisións sanguentas e debates acesos. E se as bandas sonoras dos filmes de Assayas se caracterizan por evitaren calquera uso meramente ilustrativo das cancións dunha época, aquí en cambio cínguese con precisión de documentalista aos grupos e temas que el escoitaba naquel momento.

23/3/14

Programación primavera 2014

4 de abril


DESPOIS DE MAIO
(Après mai). Francia, 2012

Dirección e guión: Olivier Assayas.
Intérpretes: Clément Métayer (Gilles), Lola Créton (Christine), Félix Armand (Alain). Fotografía: Eric Gautier. Produción: Charles Gillibert, Marin Karmitz y Nathanäel Karmitz. Montaxe: Luc Barnier.
Duración: 120 min.


25 de abril



THE TRIP
Reino Unido, 2010

Dirección e guión: Michael Winterbottom.
Intérpretes: Steve Coogan (Steve), Rob Brydon (Rob), Margo Stilley (Mischa), Paul Popplewell (Paul), Claire Keelan (Emma). Fotografía: Ben Smithard. Produción: Melissa Parmenter e Andrew Eaton Montaxe: Mags Arnold e Paul Monaghan
Duración: 107 min


9 de Maio



A GRANDE BELEZA
(La grande bellezza). Italia, 2013

Dirección: Paolo Sorrentino
Guión: Paolo Sorrentino Umberto Contarello.
Intérpretes: oni Servillo, Carlo Verdone, Sabrina Ferilli, Carlo Buccirosso, Iaia Forte, Pamela Villoresi. Fotografía: Luca Bigazzi.. Música: Lele Marchitelli. Produción: Nicola Giuliano e Francesca Cima. Montaxe: Cristiano Travaglioli.
Duración: 142 min


23 de maio



UNHA FAMILIA DE TOKIO
(東京家族)Tokyo kazoku . Xapón, 2013

Dirección: Yôji Yamada.
Guión: Yôji Yamada e Emiko Hiramatsu.
Intérpretes: sao Hashizume (Shukichi Hirayama), Kazuko Yoshiyuki (Tomiko), Satoshi Tsumabuki (Shuji), Yû Aoi (Noriko), Yui Natsukawa (Fumiko), Masahiko Nishimura (Koichi), Tomoko Nakajima (Shigeko), Shozo Hayashiya (Kurazo). Fotografía: Masashi Chikamori. Música: Joe Hisaishi. Produción: Hiroshi Fukazawa. Montaxe: Iwao Ishii.
Duración: 146 min


6 de xuño



UNHA VIDA SINXELA
(A simple life) Tao Yie. Hong Kong, 2011

Dirección Ann Hui
Guión: Susan Chan. Intérpretes: Andy Lau (Roger), Deannie Ip (Ah Tao), Qin Hailu, Wang Fuli, Paul Chun.Fotografía: Nelson Yu Lik-wai. Produción: Chan Pui-wah, Ann Hui, Lee Yan-iam. Música: Law Wing-fai. Montaxe: Kwong Chi-leung e Manda Wai.
Duración: 118 min

19/3/14

Película do 21 de marzo

O estudante


Dir.: Santiago Mitre
Arxentina, 2011

Festival de Xixón: Premio Mellor Película
Festival de Locarno: Premio Especial do xurado
BAFICI: Premio especial do xurado
Festival de Cartagena: Mellor película

Dirección e guión: Santiago Mitre.
Intérpretes: Esteban Lamothe (Roque), Romina
Paula (Paula), Ricardo Félix (Alberto Acevedo), Valeria
Correa (Valeria)
Fotografía: Gustavo Biazzi, Federico Cantini, Alejo
Maglio, Soledad Rodríguez 

Montaxe: Delfina Castagnino.
Música: Los Natas.
Duración: 110 min.



SINOPSE
Roque chega a Buenos Aires para iniciar os seus estudos universitarios por terceira vez. Xa non é un mozo e parece ter máis talento para conquistar mulleres que para estudar. Unha delas é Paula, profesora adxunta, que milita nunha agrupación universitaria. Roque participa dun par de reunións como espectador, ao pouco empeza a meterse e pronto entende que aí está o seu lugar e que ten un talento inesperado para o releo político.

5/3/14

Proxección do 7 de marzo

A BICICLETA VERDE
ARABIA SAUDITA, 2012


Dirección e guión:
Haifaa Al-Mansour.
Intérpretes: Reem Abdullah, Waad Mohammed, Abdullrahman Algohani, Sultan Al Assaf, Ahd Kamel.
Duración: 98 min.

2013: Premios BAFTA: Candidata á Mellor película de fala non inglesa
2013: Independent Spirit Awards: Candidata á Mellor ópera prima
2013: Satellite Awards: Candidataa á Mellor película estranxeira
2013: National Board of Review (NBR): Premio á liberdade de expresión

COMENTARIO de Mirito Torreiro
Nun momento desta primeira película árabe-saudita dirixida por unha muller, a nena Wadjda mira a árbore xenealóxica da súa familia. Só hai nomes masculinos: non hai espazo para eses seres inferiores que son as mulleres. Sen dicirllo a ninguén, crava cunha pinza do pelo o seu nome escrito nun papel debaixo mesmo do nome do seu pai: non está disposta a ser deixada de lado en nada, menos aínda nunha árbore xenealóxica.
Esta anécdota vale por todo o filme: A bicicleta verde é xustamente a explicitación do desexo dunha preadolescente por ser ela mesma nun contexto no que todo, comezando coa mentalidade da súa nai e acabando coa presión
das súas profesoras, pasando pola educación relixiosa, está alí para lembrarlle que ela non é ninguén se non acepta a submisión á que condenada polo seu sexo.
Película valente, aínda que un tanto esquemática (talvez sexa mesmo necesario), a de Mansour serve sobre todo para cumprir con fartura o programa ideolóxico de mostrar como se vive hoxe en Arabia Saudita. A odisea de Wadjda é a de toda unha xeración de mulleres que, como a directora, non se resignan a aceptar sen máis os roles impostos. É modesta, está ben narrada e serve para compor un personaxe encantador: é unha recomendación sen fisuras para público intelixente.

27/2/14

Película do 28 de febreiro

A PUERTA FRÍA
España, 2012

Dirección: Xavi Puebla.
Guión: Xavi Puebla e Jesús Gil Vilda.
Intérpretes: Antonio Dechent (Salva), María Valverde (Inés), Nick Nolte (Sr. Battleworth), José Luis García Pérez (Toni), Héctor Colomé (Carmelo), Sergio Caballero (Álex), José Ángel Egido (Fuentes), Cesáreo Estébanez (Ridruejo), Alex O’Dogherty (cliente inglés).
Fotografía: Mauro Herce Mira.
Montaxe: Jorge Suárez.
Duración: 80 min.


SIPNOSE

Salva (Antonio Dechent) é un vendedor sevillano en apuros que non sabe como solucionar os seus problemas. Nunha feira de vendas coñece a Inés (María Valverde), unha bela azafata de congresos á que pide axuda. Ambos organizan un plan no que está implicado Battleworth (Nick Nolte).

COMENTARIO
de Mirito Torreiro. (http://www.fotogramas.es )
Terceira longametraxe dun director, o catalán Xavi Puebla, que foi construíndo a súa carreira con paciencia de ourive e dando probas dun afinado talento para a posta en escena, dirección de actores incluída. A porta fría é un descarnado, preciso e contundente drama ao que non lle sobra un só plano, un só minuto. Unha convención de vendedores é a ocasión para que saian á luz todo tipo de tensións entre os participantes: unha vida miserable de homes afastados da familia; a soidade do vendedor que fai miles de quilómetros para vender o que sexa; a precariedade laboral; a corrupción... Pero tamén algún chispazo de empatía, algún pálido resplandor de humanidade.
Puebla mostra ás súas criaturas masculinas entre a chulería, tan hispánica, e o desamparo. E faino cunha posta en escena milimétrica, pero tamén con recursos aos que non nos ten afeitos o cinema máis habitual: hai aquí un soberbio emprego da elipse que dá mostras dunha madurez narrativa encomiable. E tamén, está claro, un traballo actoral no que destaca un Antonio Dechent axustadísimo, pero non menos un Héctor Colomé soberbio e unha María Valverde capaz de imprimir ao seu personaxe a dose de sabedoría interpretativa precisa para evitar que caia no cartón pedra.

José Arce (http://www.labutaca.net):
Estupenda proposta de Xavi Puebla, fría, limpa, pura no seu reflexo dunha realidade desoladoramente veraz. Desgraciadamente cheira a cinema invisible, que pasará de longo a ollos do espectador. Quen teña oportunidade, que non a deixe escapar. Salvador (Antonio Dechent) é un comercial de electrodomésticos que non atravesa o seu mellor momento, nin no persoal nin no laboral. Agora arríscao todo nunha importante feira para profesionais. Cun resaibo agridoce recibimos A porta fría, a nova longametraxe de Xavi Puebla. A parte doce: é unha película fabulosa, sen máis. A parte amarga: que probablemente -ben, seguramente, en realidade- esteamos ante un novo exemplo de cinema invisible para o espectador [...] Quen teña oportunidade de vela, que non a deixe escapar.
[...] Por iso o director non necesita máis recursos que a súa cámara, que usa practicamente a modo de
ollo documental, apoiada nun bo son directo e nunhas estupendas fotografía e edición. O resto depende dun titánico Antonio Dechent, principio e fin do drama. [...] encabeza un fantástico cadro de persoal de maduros desesperados que integra a José Luis García-Pérez, Héctor Colomé, Cesáreo Estébanez e Nick Nolte, observados de preto por un mefistofélico José Ángel Egido e cegados pola beleza anxelical dunha María Valverde que asina aquí un dos seus mellores traballos.

12/2/14

Máis críticas de MUD

Deixámosvos a crítica que publicou en Sermos Galiza Andrés Castro.


CRÍTICA
Terceira incursión de Jeff Nichols tras o drama psicolóxico multi-premiado e aclamado pola crítica “Take Shelter” (2011) e a opera prima non estreada “Shotgun Stories” (2007). Ambas co seu actor fetiche Michael Shannon de protagonista. En “Mud” tamén aparece, pero nun papel secundario deixando o papel principal a un esforzado Matthew McConaghey que trata de demostrar as súas dotes de actor. O intento está ben pero por algunha razón non nos acabamos de crer moito a personaxe que interpreta: un prófugo cun dente roto e cigarro en riste. Aínda que o intenta, a súa interpretación achégase máis a un aceno descomposto que a unha actuación propiamente dita. O propio Shannon, para os dous minutos que aparece, dálle mil voltas; por non amentar ao mítico Sam Shepard que se come cada escena só coa súa presenza. Para completar o grupo de actores tamén figura Reese Witherspoon nun papel secundario, pero ao mesmo nivel de McConaughey. Os rapaces protagonistas son unha sorte de Tom Sawyer e Huckelberry Finn das beiras do Mississippi con reminiscencias dos cativos de “A Costa dos Mosquitos” (1986, Peter Weir) e “Conta comigo” (1986, Rob Reiner). Están ben e son do máis destacado da película; porén, están un pouco desaproveitados.
Cámara non intrusiva
Como acertos tamén temos unha impecable fotografía a cargo de Adam Stone, habitual até o de agora desde os comezos de Nichols. Capta á perfección o ambiente sureño pero patina nas escenas nocturnas cos recorridos, e pouco realistas, focos de luz. Iso si, a maioría do tempo a cámara non é intrusiva, senón un mero acompañamento da acción coma observador. Nichols opta novamente por una dirección de ton pausado e narración serena onde importa máis o que non se di que o que se di pero, a diferenza dos seus filmes predecesores, deshonra este bo facer e fai unha concesión ao gran público volvéndose explicativo de máis a medida que avanza a historia.
Metáfora do río como vida que se materializa nun final excelente que nos fará pensar
A trama desenrólase entre varios xéneros: é un drama con toques románticos, de cine negro, reminiscencias do xénero de aventuras, e mesmo cunha pincelada de western. Afonda nos amores obsesivos e destrutivos, aínda que desde un punto de vista un tanto misóxino, a amizade e o espertar adulto dun adolescente que se dá nos fouciños coa realidade máis cruenta. Uns pais que se separan, os primeiros desenganos ou o cambio dunha mentalidade inocente a unha máis adulta. A personaxe de Mud tamén ten que espertar da súa fantasía persoal de neno adulto con pistola e camisa da sorte, para aceptar a cruenta realidade aínda que lle pese.
Metáfora do río como vida que se materializa nun final excelente que nos fará pensar aínda que é tan sutil e tan pagado de si mesmo que non chega a callar todo o que podería facelo. Factura impecable e indubidable talento nunha historia que gustará aos que busquen algo orixinal, pero defraudará un pouco os que esperaban algo máis tras a agradable sorpresa do ano pasado que foi “Take Shelter”. En calquera caso, trátase dunha inmellorable opción para escapar dunha carteleira enchida de películas comerciais.