26/2/15

Programación de primavera

Como vos comentamos anteriormente, xa temos programación para a primavera. Esta programación, xunto coa da Concellería de Cultura do concello de Cangas que vai proxectar ademais de películas infantís (Amigos para siempre e Los cinco y la isla misteriosa), La isla mínima e El niño, conforman unha programación cinematográfico moi interesante.
O cine club proxectará:
ABRIL
Día 10
Loreak 


Día 24
Magical Girl
MAIO
Día 8
Dos días una noche

Día 22
Diplomacia
XUÑO
Día 5
Amence en Edimburgo

Día 12
Mil veces boa noite

Reprogramando

O último que podemos dicirvos é que xa nos puxemos en contacto coa distribuidora de A moza do 14 de xullo a través da Federación Galega de Cineclubs e ademais de presentar as súas desculpas polo feito de que o Bluray da película nos dese problemas, enviará unha copia por partida dobre para que o 13 de marzo se poida volver a proxectar.
XA O SABES, 14 DE MARZO A MOZA DO 14 DE XULLO.

Ademais diso nunha entrada próxima anunciaremos a programación de primavera que temos totalmente pechada.

16/2/15

A moza do 14 de xullo

A MOZA DO 14 DE XULLO
Francia, 2013
Venres 20 de febreiro
Auditorio Cangas 21 h.
Dirección e guión: Antonin Peretjatko.
Intérpretes: Vimala Pons (Truquette), Grégoire Tachnakian (Hector), Vincent Macaigne (Pator), Marie-Lorna Vaconsin (Charlotte), Thomas Schmitt (Bertier), Serge Trinquecoste (Doctor Placenta), Esteban (Julot) e a participación de Albert Delpy e Bruno Podalydès
Dirección artística: Erwan Le Gal.
Produción: Ecce films, Emmanuel Chaumet.
Montaxe: Carole Le Page e Antonin Peretjatko.
Fotografía: Simon Roca.
Son: Julien Brossier, Julien Roiget, Martial De Roffignac.
Duración: 88 min



SINOPSE

É 14 de xullo, aniversario da toma da Bastilla en Francia. Héctor, vixiante do Louvre nas vacacións de verán, namórase perdidamente de Truquette, unha vendedora de guillotinas de miniatura coa que se cruza no famoso museo parisiense. A pesar de non coñecela, Héctor decide ir na súa procura, e para iso contará coa axuda dos seus amigos, cos que se percorrerá todo o país na estrada.
ANTONIN PERETJATKO
Despois de rodar as súas primeiras películas en Super 8, ao saír da escola Louis Lumière, empeza a rodar en 16 e 35mm. Así fai Changement de trottoir e French Kiss, preseleccionadas aos Premios César en 2004 e 2005.Pouco despois de empezar a escribir A moza do 14 de xullo,coa que consegue o nomeamento a Mellor Ópera Prima nos César, realiza varias curtametraxes e os making of de Un profeta e de De óxido e óso. De Jacques Audiard. Vive do cinema desde 2004.

COMENTARIOS

As vacacións de agosto son abolidas polo goberno francés como medida anti-crise no punto de partida desta enérxica comedia que cae na nosa carteleira coa oportuna contundencia dun lúdico golpe de guillotina. Precisamente, a guillotina convertida en souvenir inspira un gag recorrente que vai escalando en excesos, mentres a película engarza un acto de liberdade tras outro, reivindicando a forza revolucionaria da irreverencia como mellor defensa ante a desarticulación de todo sentido da comunidade. Debut na longametraxe de Antonin Peretjatko, autor de seis curtametraxes previas que este crítico anhela poder gozar algún día, A moza do 14 de xullo é unha das películas máis libres e menos formularias que chegaron, en data recente, aos nosos circuítos comerciais: a fundación dun rexistro realmente novo na comedia francesa que, no entanto, recoñece as súas claras débedas coa tradición da Nouvelle Vague.
Nesta historia dun vixiante de museo, cegado por unha moza en paro, que, en compañía dun desastrado médico clandestino e un socorrista con ínfulas de sedutor, percorrerá unha Francia abatida de lecer e animada de crispación desembocan os moitos afluentes lúdicos xurdidos do leito da Nouvelle Vague: do Zazie no metro (1960) de Louis Malle baixo o influxo de Raymond Queneau ao terrorismo cómico de Weekend (1967) de Godard, sen esquecer a psicoxeografía onírico-folletinesca de Jacques Rivette. Ao mesmo tempo, o ton inclemente pero sempre luminoso da película parece xogar, por momentos, a buscarlle as cóxegas á mitomanía un tanto melancólica dos que se recoñecen como descendentes contemporáneos do movemento. Cun estilo que é pura flexibilidade de trazo, Peretjatko propón unha frenética comedia de autor que se abre con toda unha declaración de principios ao acelerar imaxes documentais do desfile do 14 de xullo: a comedia é a velocidade do enxeño sobre o real.
Jordi Costa. El País

A mellor maneira de combater a crise na Francia de Hollande, vénnos a dicir Peretjatko nesta curiosa película, é o retorno ao espírito da vella nouvelle vague máis radical e libre. O cineasta non engana: xa ao principio, unha homenaxe á morte de Belmondo en À bout de souffle advírtenos que Jean-Luc Godard será norte e guía neste pastiche estival de estrutura e ton libérrimos. Unha comedia política coa joie de vivre como bandeira, áxil, multirreferencial, irregular aínda que tónica, simpática e refrescante. De verán.
Jordi Batlle. La Vanguardia

3/2/15

Rebelde

O trailer de Rebelde, a película de Kim Nguyen que proxectaremos o vindeiro venres, día 6 de febreiro, ás 21 horas no Auditorio Municipal de Cangas.




1/2/15

Proxección do 6 de febreiro

REBELDE
Versión orixinal con subtítulos en español
Canadá, 2012


Dirección e guión: Kim Nguyen.
Intérpretes: Rachel Mwanza, Serge Kanyinda, Alain Bastien, Mizinga Mwinga, Ralph Prosper.
Produción: Pierre Even, Kim Nguyen, Marie-Claude Poulin.
Montaxe: Richard Comeau.
Fotografía: Nicolas Bolduc.
Música: Afro-beat angoleña grabada nos anos 70.
Duración: 90 min.

SINOPSE

nalgún lugar da África subsahariana, nunha pequena e remota aldea, Komona, unha nena de 12 anos, vive pacíficamente cos seus pais, até o día en que é secuestrada polo exército rebelde e vese obrigada a combater como nena soldado. Pola súa capacidade para salvarse, chámanlle "bruxa da guerra". A súa única saída e amigo será Mago, un mozo albino de 15 anos que desexa casar con ela.

COMENTARIO



No imaxinario colectivo a África negra é un territorio exótico, belo e perigoso, en permanente guerra consigo mesmo. Como espectadores, sen contar aqueles aventureiros que penetraron nos documentais de Jean Rouch ou nos filmes de Ousmane Sembene e Souleymane Cissé, estamos afeitos a esa abstracción panafricana na que os países son practicamente indistinguibles entre si e o home branco supón a referencia absoluta á hora de afrontar a narración - véxase Diamante de sangue, Nun lugar de África ou a curtametraxe Aquel non era eu - supón, no mellor dos casos, deixar de lado o punto de vista dos habitantes deses países; e no peor, esparrar no paternalismo e a condescendencia máis atroces. O maior logro de Rebelde é precisamente a ligazón absoluta do relato co punto de vista de Komona, unha nena soldado interpretada con asombrosa naturalidade por Rachel Mwanza, actriz non profesional que se apodera de cada fotograma da película. O cineasta canadense Kim Nguyen volve caer no erro de non precisar o lugar no que suceden os feitos para facer máis universal a súa historia, pero neste caso pouco importa se se trata de Malí, Ruanda ou a República Democrática do Congo. Porque o cerne de todo, a razón de ser última de Rebelde, é esta mociña omnipresente de mirada baleira e alma lacerada. 
A traxedia de Komona, como a de tantos miles de nenos centroafricanos, é unha das máis terribles do noso tempo e precisamente por iso resulta tan complexo decidir qué e cómo se conta, qué tratamento se lle quere dar á violencia e se, entre tanta dor e crueldade, queda algunha físgoa para a esperanza. É unha obviedade dicir que o caudal de imaxes de guerras, catástrofes, morte e destrución que nos chega a través dos telexornais insensibilizounos até tal punto que deixamos de percibir a verdadeira dimensión das noticias. Aínda por riba, o foco informativo, máis oportunista e desequilibrado que nunca, permanece pendente durante dúas semanas dun atentado en Boston que causou catro mortos e dedícalle 30 segundos ou un artigo de 100 palabras na páxina 30 a un xenocidio no corazón de África. Para tranquilidade das nosas aletargadas conciencias, a outra opción é suprimir calquera mención aos feitos, que están moi vistos e “non venden”. Digresións aparte, Susanne Bier adoptaba en Nun mundo mellor (Hævnen, 2010) esa mirada culpable e cedía o protagonismo, unha vez máis, ao home branco, pero afastábase das habituais simplificacións sobre o continente africano e suxería un inquietante paralelismo entre a violencia de alí e a de aquí. Rebelde dá un paso máis aló e mira de fronte o problema, acométeo [?] cunha mestura de naturalismo e realismo máxico. Entre o pouco reprobable que ten a película está esa insistencia de Nguyen por utilizar a cámara quieta e a nivel de chan tan habitual dun pretendido cinema pseudodocumental. 
A inmersión total do espectador prodúcese desde a secuencia de apertura, na que un grupo paramilitar irrompe a balazos no poboado de Komona e obrígaa a realizar un rito de iniciación tan espantoso que Nguyen decide deixalo fóra de campo. A súa decisión de non recrearse nese instante permítelle fuxir da abxección da que falaba Rivette no seu artigo sobre o travelling de Kapo (Kapò, Gillo Pontecorvo, 1960) e que máis tarde faría soado Serge Daney en Perseveranza. Na seguinte secuencia, os novos reclutas deste demencial exército infantil aprenden a primeira e máis importante lección: desde ese momento, o seu AK-47 será o seu pai e a súa nai, o seu único ser querido. Non queda espazo para a amizade ou o xogo, o único obxectivo é destruír ao inimigo e obedecer aos superiores. No seu alucinado e alucinatorio periplo pola xungla, Komona sae ilesa no medio dun tiroteo e empeza a ver, emborralladas de cinza, as pantasmas dun e outro bando, os seus pais mortos, todas as vítimas desta irracional e inesgotable contenda. O tránsito entre o realismo da maioría das secuencias e aquelas que conteñen elementos fantásticos (ou deberiamos chamalos fantasmagóricos?) prodúcese de maneira orgánica, como un continuo da percepción de Komona. Nguyen envórcase nas texturas, os sons e os silencios, en trasladarlle ao espectador todo o caudal sensorial que chega aos sentidos da protagonista. 

A película bascula cara a outra tonalidade cando Mago (Serge Kanyinda), un neno soldado albino cuxa imaxinación e iniciativa non foron sepultadas aínda pola violencia, convence a Komona para que fuxan xuntos. E a partir de aquí o director deixa de ser un simple relator de atrocidades para escribir a súa propia poesía no seo dun conflito que excede o entendemento. O amor é a única vía de escape para estes dous mozos de infancia mutilada, e entréganse o un ao outro de maneira tan torpe como decidida. É a pasaxe menos árida da narración, cando algo parecido á felicidade asómase aos seus rostros, e a busca dun galo branco convértese na súa única preocupación: é o requisito simbólico, case imposible de lograr, que lle pide Komona a Mago para casar. O último acto, tras este luminoso paréntese, devólvenos á desapiadada realidade co rotundo son dun machetazo e penetra a Komona na aventura máis terrible e, a pesar de todo, esperanzadora, que aínda lle queda por vivir.

27/12/14

Proxección 23 xaneiro


ENCALLADOS
Galicia, 2013


Dirección: Alfonso Zarauza.
Intérpretes: Xulio Abonjo, Ricardo de Barreiro, Federico Pérez, Farruco Castromán, Luis Tosar.
Guión: Alfonso Zarauza Xosé Castro “Pato”, Andy Mahía.
Produción: Luís Tosar, Farruco Castromán e Pizca Gutiérrez.
Fotografía: Albero Diaz “Bertixi” (AEC).
Montaxe: Adrián Pino.
Música: Robi C. Goday, Raquel Vilas Zarauza.
Duración: 65 min.

SINOPSE
Por debaixo dunha historia louca de tres autores á busca de guión para facer unha película sobre o Prestige con catro pesos, apunta a como é un país que non foi quen de realizar unha boa ficción cinematográfica sobre unha das peores catástrofes ecolóxicas da historia. E faino sen complexos, a través do relato do propio fracaso. Da propia impotencia. Que é a da industria audiovisual tamén. Malia que, finalmente, as cousas van saíndo.


ENTREVISTA CON ALFONSO ZARAUZA
por Montse Dopico (Montsedopico.com)

Acolliches as nominacións para os Mestre Mateo agradecido pero escéptico. Por que?
Exactamente, agradecido e en certo modo contento porque é un orgullo estar entre os traballos máis apreciados do ano, pero ao mesmo tempo escéptico e entristecido porque non hai que ser moi sagaces para entender que unha parte importante das nominacións son bochornosas e absurdas, algunhas incluso perto do ridículo… E non me estou queixando polo noso filme en concreto que saíu bastante ben parado, senon pola imaxe da profesión en xeral. As votacións transmiten unha profunda falta de rigor e de respecto por moitos traballos que quedaron fóra sen ningún criterio obxetivo. Como xa publiquei nalgunha rede social, hai moito amiguismo de parvulario e moi pouco rigor profesional, e esto é moi malo para a imaxe do noso sector, se nós mesmos non nos tomamos en serio non podemos esperar que o fagan os demais.

O filme é ben curioso, por certo.
Todo o que conta é verdade. É unha película moi sincera, que ten moitas capas, polo que se pode ler de distintas formas. É máis complexa do que pode parecer. Cando les os créditos enténdelo ben todo: todo o que che contaron é certo. O guión, a produción…, todo o proceso está metido dentro da película. Os personaxes son os autores da película. Xulio Abonjo son eu, Federico Pérez é Pato, Ricardo de Barreiro é Andy e Farruco Castromán fai del mesmo.

Como comezou a aventura, entón?
Foi un proxecto que naceu na época do bipartito, que lle encargou á produtora de Luís Tosar, Zircozine, un filme sobre o Prestige. Cando me encargaron que o dirixise, ao principio dixen que non: o orzamento era pequeno, non había tempo… Ao final escribín un guión co fillo de Pisca Gutiérrez, a representante de Tosar, sobre o proceso xudicial do Prestige. Tiñamos unha axuda da Xunta. Despois, o proxecto quedou un tempo no limbo. Non a comprou a TVG, non había financiamento…

No filme, Farruco ameázate con sacar orzamento de ‘Os Fenómenos’ se ten que devolver esta axuda da Xunta.
‘Os Fenómenos’ demorou uns meses porque Lola Dueñas foi contratada para ‘Los amantes pasajeros’. Entón Farruco díxonos que tiñamos que retomar este proxecto, porque senón había que devolver a subvención, e así foi…

Na presentación, fálase dos problemas financeiros da industria cinematográfica e dun sistema de axudas pouco operativo. Agárdase, por iso, outro tipo de película…
En realidade, a película fala dunha crise, a da industria do cine, dentro doutra crise. E, como dicía antes, ten moitas lecturas posibles. Hai crítica ao sector, ao país e a min mesmo.

A autocrítica está, desde logo. Ris de ti mesmo cando no guión se di que Alfonso Zarauza é ese director que fixo ‘A noite que deixou de chover’, que non a viu ninguén. E que non había outro director mellor…
Rindo dun mesmo, podes permitirte rir tamén dos demais. Facer só crítica dos demais sería cínico. Non se trata tampouco de rir do país, senón de analizar como somos. Porque parece que non somos capaces de facer unha película sobre o Prestige. Entón, que tipo de país é o que non é quen de facer cinema sobre desgracias propias como o Prestige? Así, baixo a frivolidade dos tres parvos dando voltas, hai capas máis profundas.

Acaba de saír unha sentenza que indica que xa se pode afundir outro petroleiro, que non hai problema. Aínda que o filme non agocha, tampouco, cuestións espiñentas como a da xente que chegou a dicir que quería outro Prestige porque vivía mellor coas axudas da Xunta e sen ir ao mar.

Foi moi duro. Eu estiven en Burla Negra, en Nunca Máis… é moi triste, e despois de dez anos non podemos esquecer. O Prestige foi un unha traxedia que sacou o mellor e o peor do noso pobo, a súa grandeza e a súa miseria. Unha catástrofe provocada pola neglixencia de políticos que volven estar moi de actualidade, que agocharon a realidade co seu cinismo…

Os tres amigos buscan, e debaten, ideas peregrinas sobre como tratar o tema do Prestige desde a ficción. Unha historia dunha merda que cae por unha xanela…
E así foi. Fixemos uns primeiros tanteos, pero descartamos ideas porque eran parvadas. E ao final optamos por contar a historia do noso propio fracaso. Narrar a nosa impotencia, o noso drama: como fomos quedando encallados, nós mesmos, e tamén como país.

A historia non avanza ata ese punto. Os protagonistas discuten se o cinema é sempre ficción, se a ficción pode contar a verdade…
Hai un momento no que eu entro en crise e quero abandonar, porque non quero facer unha ficción insubstancial e tópica. Pato e Andy non entenden o que eu quero, e acabamos discutindo. Eu quería facer algo honesto, contar a verdade. Debatemos sobre o tema: unha nonficción pode ser mentira, unha ficción pode ser verdade… Foi duro, a verdade. Eramos moi amigos e seguimos séndoo, pero houbo momentos moi difíciles. En conxunto, foi un proceso moi bonito. E a verdade é que estou moi orgulloso desta película. ‘Os Fenómenos’ é unha película máis traballada, pero tamén ten un orzamento moitísimo maior. E a verdade é que é menos complexa que ‘Encallados’. O tema segue a ser o Prestige, pero tratado de forma metafórica, contando a nosa historia.

Optaches polo branco e negro. A fotografía é moi bonita.
Sufrín bastante para conseguir esa imaxe. Loitei moito, tamén, por facer a película en galego. Aínda hoxe, no século XXI, hai que loitar por facer as películas en galego. Pero eu son moi de pelexar… Tamén están parte dos diálogos en castelán, e iso está feito adrede. Porque sería cínico negalo: o meu galego é acastrapado, parte das conversas son en castelán… Se do que estou a falar é de como é o país, iso é unha forma de reflectir o pouco compromiso que temos, moitas veces, coa lingua. Por iso esa frase de “Yo prefiero galego”. Porque o país é así.


Hai moitos, moitos “cameos” .
É verdade, si. E Luís foi moi xeneroso. Rimos de nós mesmos… O bonito que ten o humor é que pode ser unha forma intelixente de facer autocrítica. Non se trata de risa fácil e nada máis.

Un dos motivos de discusión entre os tres amigos é que non comprenden o que Alfonso quere. Dinlle que o seu problema é que quere ir de ‘guay’ polos festivais de cinema independente. É duro, cando menos
.
Eu vivín un proceso duro coa miña primeira película. Foi moi longo, deixei polo camiño relacións persoais e cartos, e non chegou a distribuírse o filme, non se sabe moi ben por que. E, claro, foi facer unha película para que non se vexa. Eu son consciente da miña traxectoria e do pouso de amargura que me foi deixando. Pero tamén foi unha aprendizaxe. E todo isto reflíctese neste filme. A irrupción do Novo Cinema Galego foi o máis importante que pasou no audiovisual nos últimos dez anos, pero pasou inadvertido para moita prensa e para moitas institucións públicas.

Son certas tamén as conversas de Farruco coa Consellería de Cultura?
Eu quería poñer nomes pero aí xa me dixeron que non… Pero é así como se fan as cousas co sistema de axudas. E para min o máis importante é contar a verdade. Aínda que ás veces sendo máis sutil pódese dicir o mesmo, utilizando a ironía. Con frases como esa de “que si, que se puede hacer una película del Prestige con cuatro duros”.

A zona vella de Santiago sae moi ben. Os lugares son recoñecibles. Mais tampouco hai moita toma tipo postal turística.
Se nos visen gravar… Os actores levaban combinacións de cores de roupa ridículas, para que despois quedase ben en branco e negro. Os escenarios son tan reais que o piso que sae na película, a que se supón que é a miña casa, era a miña casa de verdade naquel tempo. De igual xeito que son verdade os bares aos que iamos… Quedou todo moi fresco, bonito… Estou moi contento co resultado, que é moi bo, sobre todo tendo en conta os poucos recursos que tiñamos. Foi un auténtico reto. Tiñamos só unha ou dúas tomas por plano: non había nin máis tempo nin máis metraxe para repetir. O guión foi feito en dúas semanas, tiñamos unha soa cámara de cinema para gravar todo… Así que tiñamos que conseguir trasladar toda a información a través do encadre, da posta en escena dos actores… Eu creo, ademais, que cando hai demasiadas cámaras e moitos planos pérdese a visión do director.

O tratamento da luz non debeu ser fácil.
Apostamos por non levar iluminación e utilizar a luz natural. Porque quería conservar esas texturas antigas, esa imaxe granulada e non limpa. Utilizamos unha cámara de 16 milímetros con ópticas dos anos 70. Creo que quedou moi auténtico. O traballo da dirección de arte foi moi arriscado e moi valente.

E como foi o traballo cos actores?
Estiveron moi entregados, e foron moi valentes ao aceptar o reto que lles propoñía. Houbo moi bo “rollo”. A proposta era arriscada e podía saír todo ben ou saír fatal. Foi un traballo difícil tamén.

Mira que mexarlle enriba ao santiño… Xa vos vale.  
A verdade é que moitas parvadas que se nos ocorrían foron incorporadas á película porque, como che dicía, a idea era contar a verdade…

Como pensas distribuír, desta volta?
Pois pouco a pouco e cidade por cidade. No verán polas vilas…

‘Os Fenómenos’ vai competir na sección oficial do Festival de Málaga. Que queres contarnos con ese filme?
Con ‘Os Fenómenos’, quería falar da crise do ladrillo desde unha óptica feminina, a dunha muller cun fillo que ten que cambiar de vida e volve á súa terra, Galicia. Alí atopa traballo na construción, na época do boom, pero despois comeza a crise. O obxectivo é criticar aos que saíron triunfantes, os banqueiros e os políticos, pero tamén propoñer unha reflexión sobre por que aos cidadáns nos pasou isto. E isto ten que ver co engano no que caemos, o consumo, as falsas necesidades materiais que nos impuxeron. A película reflicte tamén a destrución da paisaxe: o feísmo, o brutalismo, cuns personaxes nada idealizados, senón cribles. A maior parte do tempo falan en galego, o cal pode complicar a distribución, pero tiñamos claro que tiña que ser así.

21/12/14

Avance de programación

Pendente de confirmación, pero xa temos pechada a programación do inverno.

23 de xaneiro
ENCALLADOS

6 de febreiro
REBELDE

20 de febreiro
A MOZA DO 14 DE XULLO

6 de marzo
NAI E FILLO

20 de marzo
MEDIA LÚA