Proxección 25 maio

LE HAVRE

Dirección e guión: Aki Kaurismäki
Intérpretes: André Wilms (Marcel Marx), Kati Outinen (Arletty), Jean-Pierre Darrousin (Monet), Blondin Miguel (Idrissa), Elina Salo (Claire), Evelyne Didi (Yvette).
Fotografía: Timo Salminen.
Montaxe: Timo Linnasalo.
Produción: Aki Kaurismäki, Fabienne Vonier e Reinhard Brunding
Duración: 93 min.

SINOPSE

Marcel Marx, escritor e coñecido bohemio, exiliouse na cidade de Le Havre, onde sente que está máis preto da xente despois de adoptar o honrado -aínda que non moi proveitoso- oficio de limpabotas. Enterrou o soño de converterse nun recoñecido autor e vive felizmente dentro dun triángulo composto polo seu bar preferido, o seu traballo e a súa esposa Arletty. Pero o destino provoca que se atope cun inmigrante menor de idade chegado de África. Arletty cae enferma, e a Marcel non lle quedará máis remedio que alzarse unha vez máis ante o frío muro da indiferenza humana co seu optimismo e a solidariedade dos habitantes do barrio como únicas armas

Proxección 11 de maio

CHICO E RITA

Auditorio Municipal de Cangas, 21 horas

Dirección: Fernando Trueba, Javier Mariscal, Tono Errando.
Guión: Fernando Trueba, Ignacio Martínez de Pisón.
Voces: Limara Meneses (Rita), Emar Xor Oña (Chico), Mario Guerra (Ramón).
Música: Bebo Valdés.
Dirección de Animación: Manolo Galiana.
Dirección creativa personaxes: Bojan Pantelic.
Supervisión artística: Pedrín E. Mariscal.

Cancións interpretadas por:
Bebo Valdés: Chico
Idania Valdés: Rita
Estrella Morente: Estrella Morente
Freddy Cole: Nat King Cole
Jimmy Heath: Ben Webster
Pedrito Martínez: Miguelito Valdés
Michael Phillip Mossman: Dizzie Gilliespie
Amadito Valdés: Tito Puente
Germán Velazco: Charlie Parker
Yaroldi Abreu: Chano Pozo
Rolando Luna: Chico (Celia)
Duración: 100 min.

SINOPSE

Na Cuba de finais dos anos corenta, nace unha afervoada historia de amor entre Chico e Rita. Chico é un pianista novo namorado do jazz e Rita soña con ser unha gran cantante. Desde a noite en que o destino os xuntou nun baile nun club de La Habana, a vida vai uníndoos e separándoos coma os personaxes dun bolero.

Película do 27 de abril

WINTER'S BONE

Auditorio Municipal de Cangas, ás 21 horas

Dirección: Debra Granik.
Guión: Debra Granik e Anne Rosellini; baseado na novela de Daniel Woodrell.
Intérpretes: Jennifer Lawrence, John Hawkes, Kevin Breznahan, Dale Dickey, Garret Dillahunt, Sheryl Tate Taylor.
Fotografía: Michael McDonough.
Música: Dickon Hinchliffe. 

Duración: 100 min.

SINOPSE

Ree Dolly, de 17 anos, decide buscar o seu pai despois de que este ofreza a casa familiar como garantía para a fianza que lle permitirá saír do cárcere e desaparecer sen deixar rastro. Antes de perder o seu fogar e atoparse sen teito no medio dos bosques das montañas Ozark, Ree prefire enfrontarse á lei do silencio dos seus parentes con tal de salvar a súa familia. Aos poucos, consegue abrirse paso a través das mentiras, evasivas e ameazas dos seus parentes até chegar á verdade.

A propósito de Le père de mes enfants

ELOXIO DUNHA CINEASTA DISCRETA. 

ángel Santos Touza (acuartaparede.com)

Actriz ás ordes de Olivier Assayas en Fin août, debut septembre (1998) e Les destinées sentimentales (2000), colaboradora dos Cahiers entre 2003 e 2005, a máis nova dos ‘novísimos’ do cinema francés, Mia Hansen-Løve celebra o seu trinta aniversario, conta xa con dúas longametraxes no seu haber como directora: Tout est pardonné (2007), premio Louis Delluc, e Le pére de mes enfants, Premio Especial do Xurado no pasado festival de Cannes de 2009; e garda para este 2011 a estrea do seu novo filme, Un amour de jeunesse, máis con todo segue a ser unha descoñecida entre nós.

Pero por que falar de Hansen-Løve? Por que agora? Cremos que é importante chamar a atención sobre un filme (e unha cineasta) tan pequeno en aparencia como pode ser este Le pére de mes enfants, cuxas virtudes acaban destacando ao ser postas en relación de contraste cas obras dos seus contemporáneos. 


Aló onde outros se dedican a perseguir a transcendencia a golpes de simbolismo, limitando a expresión cinematográfica a unha especie de infantil xogo de adiviñas, as narracións inmersas no cotián e a sutil inmediatez das imaxes propostas por Hansen-Løve semellan na súa desnudez camiñar xusto na dirección oposta, optando polo ‘borrado’ sistemático das súas propias pegadas ou de calquera indicio de simboloxía, constatando a cada paso un talento afianzado a forza dunha desacostumada ‘discreción’. Deste xeito, cando Grégoire Canval, protagonista por presencia ou ausencia desta Le pére de mes enfants decida acabar ca súa vida farao sen grandilocuencia, camiñando sen rumbo claro por unha rúa atonal, despoxada de todo trazo significante. Porén esta ‘discreción’ á que nos referimos non é tanto aquela da que falara David Bordwell en relación ao cinema clásico de Hollywood, na que o relato aspira a ocultar os medios da súa creación favorecendo unha trama que avance ‘por si mesma’, cunha imparable lóxica de causa efecto, senón unha variante moito máis sutil e -como sinalou Hilario J.Rodríguez- máis directamente emparentada cos elípticos relatos de Anton Chéjov que coa rigorosidade da maquinaria hollywoodiana. Hansen-Løve consegue facer das súas narracións un tecido que, se se me permite a obvia contradición de termos, poderiamos definir como dunha fráxil contundencia, na que os acontecementos son capturados sen filtros nin resaltes, no seu xesto e inmediatez esenciais; nos que “cada instante ten a súa densidade propia, pero esta non está no diálogo” ou na acción, “senón no silencio, na vida que se escapa”. Na vida que a súa cámara atrapa. Se prestamos atención tanto ao acontecemento central do filme (o xa comentado suicidio de Grégoire, o seu protagonista) como á plasmación (estupenda, por outra banda) do entorno no que os personaxes se moven (o traballo dunha produtora cinematográfica nas marxes da industria) atoparemos que estes son en esencia elementos perfectamente substituíbles, intercambiables; e que por tanto non importan máis que na súa inmediatez. A escusa do cine dentro do cine, para Hansen-Løve non é un fin en si mesmo, senón máis ben un medio coñecido do que poder servirse para falar de aquilo que en realidade máis lle interesa. O que a mirada da cineasta privilexia é antes de nada a delicada materialidade de todos aqueles pequenos xestos que compoñen os ‘arredores’ do seu filme, esa ‘vida que se escapa’ á que faciamos referencia máis arriba: a familia, a educación dos fillos (podemos afirmar sen temor a equivocarnos que poucos cineastas saben filmar os nenos como o fai Hansen-Løve), as relacións matrimoniais ou laborais e a colisión entre as aspiracións individuais e unha sociedade na que a ‘lóxica’ da economía rexe en moitos aspectos o noso destino.

Non é este, evidentemente, un caso único, sen filiacións. Non nos atreveriamos a dicir que Mia Hansen-Løve presente por si mesma un aspecto novidoso ou único no cinema de autor europeo; sen saír de Francia, de Pialat e Garrel ao propio Assayas estas armas veñen sendo traballadas e afinadas dende fai tempo; porén, cremos que un filme como este transcende con creces a mera categoría de ‘filme de alumno aplicado’, confirmando a valía individual da súa autora.

Le pére de mes enfants é un retrato directamente inspirado na vida e a morte de Humbert Balsan -a quen está dedicado o primeiro filme da cineasta, Tout est pardonné-, home de cinema parisiense quen a través da súa compañía Ognon Pictures deu saída a medio cento de filmes de nomes como Youssef Chahine, Claire Denis ou Bela Tarr. Balsan labrou ademais unha singular carreira como actor, incorporando papeis para Jacques Rivette, Maurice Pialat e mesmo o Gauvin da bressoniana Lancelot du Lac (1974).

Película do 13 de abril

O PAI DOS MEUS FILLOS

(Le père de mes enfants)

Dirección: Mia Hansen-Løve.
Guión: Mia Hansen-Løve.
Intérpretes: Louis-Do de Lencquesaing, Chiara Caselli, Alice de Lencquesaing, Manelle Driss, Alice Gautier, Éric Elmosnino, Sandrine Dumas.
Fotografía: Natalia Auffray.
Produción: Olivier Damian, Philippe Martin E David Thion.
Duración: 110 min.

SINOPSE

Grégoire Canvel teno todo: unha muller que o ama, tres fillas deliciosas e un oficio que o apaixona; é produtor de películas. Descubrir novos cineastas, facer posibles as películas que corresponden á súa idea do cinema, libre como a súa idea da vida, é a súa vocación. Grégoire vive para facer Cinema, dedícalle case todo o seu tempo e enerxía. Só descansa o fin de semana, espazo sacro para estar coa súa familia. De talante hiperactivo, carismático, elegante e pasional, Grégoire provoca a admiración de todos. Con todo a súa prestixiosa produtora, Moon Films, cambaléase. Grégoire resístese a velo, quere continuar, custe o que custe. Pero a súa fuxida cara a adiante choca coa realidade. E entón xorde unha palabra: fracaso. A película está inspirada na figura de Humbert Balsan, actor e produtor francés con máis de 25 anos de profesión.

Pequeno cambio

Por esas cousas do mercado cultural, prezos máis en concreto, vémonos obrigados a adiar a proxección de L'illusioniste e programar no seu sitio LE HAVRE do director Aki Kaurismaki.
Esperamos que a partir  do mes de outubro as cousas muden un pouco e xa non haxa dificultades para programala.

Proxección 23 de marzo

NADER E SIMIN

Dirección: Asghar Farhadi. 

Guión: Asghar Farhadi.
Intérpretes: Shahab Hosseini (Hodjat), Peyman Moaadi (Nader), Leila Hatami(Simin), Sareh Bayat (Razieh), Sarina Farhadi (Termeh)
Fotografía: Mahmoud Kalari.
Música: Sattar Oraki
Produción: Asghar Farhadi..
Duración: 123 min.

SINOPSE

Historia de Simin, unha muller que se dispón a abandonar Irán co seu marido, Nader, e a súa filla para buscar unha vida mellor, sen saber que aquel, preocupado polo seu pai que está enfermo de Alzheimer, alberga as súas dúbidas e outras intencións.
Este acontecemento é o detonante dunha dolorosa separación do matrimonio e, por tanto, da familia. O que ningún dos dous pode prever é que este feito traerá consecuencias irreversibles e que as súas vidas se complicarán até niveis insospechables nos que a chantaxe, a traizón, a mezquindad, aflorarán.
Mentres Simin se instala na casa de seus pais, Nada queda a cargo da súa filla e de seu pai. Un bo día, ao chegar a casa, atoparase ao ancián atado á mesa e, a partir de aí, todo dará un envorco na súa vida e na da pequena Termeh.

Documental crítico sobre a película emitido polo programa de TVE Días de cine.

Proxección 9 de marzo

POTICHE

(Floreiro)

Gran Premio do Xurado, Mellor guión, Festival de Sundance 2010
Independent Spirit Awards: Mellor actor secundario e actriz secundaria.

NBR - Asociación de Críticos Norteamericanos: 2 Premios

Francia, 2010
Dirección: François Ozon.
Guion: François Ozon; adaptación libre da obra de Pierre Barillet e Jean-Pierre Grédy.
Intérpretes: Catherine Deneuve (Suzanne Pujol), Gérard Depardieu (Maurice Babin), Fabrice Luchini (Robert Pujol), Karin Viard (Nadège), Judith Godrèche (Joëlle), Jérémie Renier (Laurent Pujol), Sergi López (camioneiro español).
Fotografía: Yorick Le Saux.
Música: Philippe Rombi.
Duración: 103 min.

SINOPSE

Francia, 1977. Suzanne é unha muller consagrada ao seu fogar e á súa familia, e sometida ao acomodado industrial Robert Pujol. Robert dirixe con man de ferro a súa fábrica de paraugas e ten un comportamento desagradable e déspota tanto cos obreiros como cos seus fillos e con Suzanne, á que considera tan só unha muller floreiro. Despois dunha folga e do secuestro do seu marido, ela ten que asumir a dirección da empresa e, para sorpresa de todos, revélase como unha muller intelixente, capacitada e decidida. Pero cando Robert volve a casa, en plena forma despois dunha cura de repouso, a situación complícase.