2/5/15

Dous días, unha noite. 8 de maio.

DOUS DÍAS, UNHA NOITE
(Deux jours, une nuit)
Auditorio de Cangas. 8 de maio de 2015. 21 horas


Dirección e guión: Jean-Pierre e Luc Dardenne.
Intérpretes: Marion Cotillard, Fabrizio Rongione, Pili Groyne, Simon Caudry, Catherine Salée, Batiches Sornin, Alain Eloy, Myriem Akeddiou, Fabienne Sciascia, Olivier Gourmet
Fotografía: Alain Marcoen.
Duración: 96 min.

SINOPSE

A empresa na que traballa Sandra vese obrigada a recortar gastos e ofrece aos obreiros dúas opcións: ou despedir a Sandra ou suprimir a bonificación de mil euros que cobra cada un deles. Unha maioría decídese polo primeiro. Pero a Sandra os seus xefes concédenlle unha última oportunidade. O luns repetirase a votación e Sandra e o seu home contan coa fin de semana para convencer a unha maioría de colegas para que se decanten ao seu favor renuncien á súa paga extra.




COMENTARIO

Os Dardenne forman parte dese olimpo de grandes autores cuxa carreira se configura a partir de variacións dunha mesma película. Pero, desde que gañaron a súa segunda Palma de Ouro co neno (2005), faise evidente certa vontade por explorar novos camiños na busca dun público máis amplo. No silencio de Lorna (2009) coquetearon por primeira vez con elementos máis propios do xénero, nun filme que adoptaba certa forma de thriller urbano para desenvolver unha historia ao redor das mafias que trafican con persoas. Mesmo esbozaron certa deriva cara ao drama máis convencional. No neno da bicicleta (2011), optaron por un ton máis luminoso para levar a cabo un conto de verán sobre a maternidade entendida como a asunción dunha responsabilidade que pouco ten que ver cos vínculos sanguíneos. Neste filme, os Dardenne ensaiaban un novo formato de reparto que agora repiten en Dous días, unha noite: unha combinación entre intérpretes recorrentes (Jérémie Renier, Olivier Gourmet ou Fabrizio Rongione) e actores non profesionais aos que se suma unha actriz famosa. Alí era Cecile de France, aquí a aínda máis internacional Marion Cotillard
Dous días, unha noite é unha clara reivindicación da importancia do exercicio da política e do dereito a decidir. Desde esta modesta votación, os Dardenne poñen de manifesto a urxencia de rexenerar os procesos democráticos e incentivar a participación neles, á vez que falan da necesidade de reactivar as redes de comunicación entre os traballadores e deixan claro que até o último voto conta. En lugar de organizar un mitin onde se proclamen vellas consignas, Sandra promove unha consulta entre os seus compañeiros, contacta con cada un deles para explicarlles a súa posición, escoita as súas reaccións e posturas, e acepta a decisión final. A protagonista recobra a súa autoestima como traballadora non tanto polo feito de gañar ou perder unhas eleccións que determinarán se acaba no paro, senón por ser capaz de levalas a cabo. A súa dignidade non vén determinada polo resultado final, senón pola decisión de loitar polo seu posto de traballo. Acábeo mantendo ou non.

21/4/15

Máis sobre Magical Girl

COMENTARIO Por Antonio Rodríguez Peña 


É realmente difícil sentar a comentar unha película que te deixa sen palabras e da que todo o mundo fala. Magical Girl é unha Rara Avis exótica, hipnótica e inclasificable, un desafío maiúsculo de impecable resultado envolvida dentro dun marco costumista na que todo é posible. Un microcosmos onde todo xira arredor de catro personaxes golpeados polos infortunios da vida. A catástrofe comeza con Luís, (Luís Bermejo) un profesor en paro que necesita diñeiro para que a súa filla Alicia (Lucia Pollán) consiga o seu soño, o traxe de Magical Girl Yukiko. Doutra banda Bárbara (Bárbara Lennie) non quere perder ao seu marido e Damian (José Sancristán) quere axudala para que isto non ocorra. Uns personaxes extremadamente fráxiles que viven nun universo decepcionante en busca de soños mundanos, cheos de angustias, de amargura e cuxas vidas se entrelazan polo azar do destino.

O novo filme de Carlos Vermut é orixinal. Do mesmo xeito que a gran Diamond Flash, a nova cinta do director madrileño non será ben recibida por aqueles que acudan ao cinema para desconectar ou ver algo lixeiro, isto é distinto, isto é Magical Girl, é a complexidade instalada dentro dun marco aparentemente simple, unha desas películas que dá gusto descubrir, na que os fallos brillan pola súa ausencia e o maior erro pode cometelo aquel que lea ou vexa querendo saber máis da conta antes de ir ao cinema. Parte do seu encanto radica en non saber co que nos imos a enfrontar e irnos respondendo preguntas a base de ir compondo un crebacabezas no que a última peza ten que colocala o espectador.

É unha película intima, de planos pechados, de actores iluminados pola luz de Racaj e a brillante dirección e guión de Vermut. Que conta cun reparto experimentado e o grandioso descubrimento de Lucia Pollán. 

Dividida en tres actos, “Mundo/Demo/Carne”, na primeira parte todo empeza cun emotivo Luís Bermejo que está sen dúbidas ante un dos mellores papeis da súa carreira cinematográfica, o actor de grande éxito teatral, ten a oportunidade de darlle vida a un personaxe deses aos que el sabe encarnar, un looser entrañable de mediana idade que se atopa metido nunha estrambótica situación para poder conseguir o desexo da súa filla, a sorprendente Lucia Pollan, que brilla con luz propia nunha rodaxe de pesos pesados, xogando á madurez anticipada. A relación entre pai e filla respira dor e tenrura, unha simbiose que dará pé ao detonante da trama.

No segundo acto entra en escena Bárbara Lennie, a nena de lume, unha carismática besta completamente desequilibrada cuxos caprichos a arrastran e arrastrará a todo o que a rodea ao máis profundo dos abismos. Lennie volve transformarse para ser un animal todopoderoso capaz de eclipsar á mismísima afrodita co seu magnetismo, unha interpretación brillante, monumental. Do mesmo xeito que Sacristán, que dá vida a un personaxe atormentado polo seu pasado cun sorprendente final. A este señor, os anos están a sentarlle mellor que a ninguén e resulta imprescindible para completar esta atípica traxedia grega. Un descenso aos infernos no que todos son heroes, antiheroes e viláns.


20/4/15

MAGICAL GIRL. Proxección do 24 de abril

MAGICAL GIRL
España e Francia, 2014

Dirección e guión: Carlos Vermut.
Intérpretes: osé Sacristán, Bárbara Lennie, Luis Bermejo, Javier Botet, Elisabet Gelabert, Lucía Pollán e Israel Elejalde
Fotografía: Santiago Racaj.
Duración: 127 min.
Versión: En castelán.


SINOPSE
Luis trata de satisfacer o desexo da súa filla enferma, ter o traxe da serie xaponesa de manga Magical Girl Yukiko. O traxe é moi caro e Luis buscará o diñeiro desesperadamente, cando coñece a Bárbara unha muller con problemas mentais, relacionada ao mesmo tempo con Damián, un profesor xubilado e cun escuro pasado. Os tres vense atrapados nunha trama de chantaxes nas que o instinto e a razón entran en conflito.

COMENTARIO

Ocorreume con Víctor Erice e con Iván Zulueta e volveume a ocorrer con Carlos Vermut e o seu "Magical Girl". Os dous primeiros asinaron unha segunda película (O Sur e Arrebato, respectivamente) que son verdadeiras obra mestras. Películas que crecen cos anos, no caso dos dous primeiros, e coas horas e os días no caso de Carlos Vermut. Hai moito que dicir acerca de Magical Girl, isto é só unha nota. Parabéns polos dous merecidísimos premios en San Sebastián. Vermut posúe un dominio insólito da elipse (personaxes e tramas conviven e flúen nunha narración chea de saltos que dá a impresión de que fose lineal, sendo o contrario). É un gran director de actores, todos sobresalientes cunha reverencia especialísima para Bárbara Lennie. Como guionista, Vermut sorprende en cada cambio de secuencia con xiros fondos e inesperados. No último tramo dá a impresión que non pode sacar outro xiro da manga. Vinte minutos antes de terminar eu tiña a impresión de que a historia entraba nun canellón sen saída, imposible competir con todo o anterior, pero conségueo. Volve sorprender, e rematar que é o máis difícil, co último fragmento narrativo, refírome ao protagonizado por Pepe Sancristán, o actor español que Mellor Terceiro Acto está a vivir na súa carreira. Espero que o público faga xustiza a "Magical Girl", para min a gran revelación do cinema español no que vai de século. Non veredes moitos anuncios en televisión. Non hai un duro para promocionar esta xoia, que se estrea o mesmo día de Relatos Salvaxes. Recoméndovos vehementemente as dúas. (Pedro Almodóvar).

8/4/15

Proxección do 10 de abril de 2015

LOREAK
Euskadi, 2014
Dirección e guión: José Mari Goenaga e Jon Garaño
Intérpretes: Nagore Aranburu (Ane), Itziar Ituño (Lourdes), Itziar Aizpuru (Tere), Josean Bengoetxea (Beñat), Egoitz Lasa (Ander), Ane Gabarain (Jaione), José Ramón Soroiz (Txema) e Jox Berasategui (Jexus).
Produción: Xabier Berzosa, Íñigo Obeso e Iñaki Gómez.
Música: Pascal Gaigne.
Duración: 99 min.

SINOPSE

A vida de Ane dá un xiro cando, semana tras semana, comeza a recibir na súa casa un ramo de flores. Sempre á mesma hora. E sempre de maneira anónima. A vida de Lourdes e Tere tamén se ve afectada por unhas misteriosas flores. Un descoñecido deposita semanalmente un ramo en memoria de alguén que foi importante nas súas vidas. Esta é a historia de tres mulleres, tres vidas alteradas pola mera presenza duns ramos de flores. Flores que farán brotar nelas sentimentos que parecían esquecidos... Pero á fin e ao cabo, non son máis que flores.A vida de Ane dá un xiro cando, semana tras semana, comeza a recibir na súa casa un ramo de flores. Sempre á mesma hora. E sempre de maneira anónima. A vida de Lourdes e Tere tamén se ve afectada por unhas misteriosas flores. Un descoñecido deposita semanalmente un ramo en memoria de alguén que foi importante nas súas vidas. Esta é a historia de tres mulleres, tres vidas alteradas pola mera presenza duns ramos de flores. Flores que farán brotar nelas sentimentos que parecían esquecidos... Pero á fin e ao cabo, non son máis que flores.

17/3/15

Media lúa. Proxección do 20 de marzo


MEDIA LÚA
(Niwemang)
Kurdistán - Irán., 2006


Cuncha de Ouro Festival San Sebastián 2006
Premio da Crítica
Premio á mellor fotografía

Dirección e guión: Bahman Ghobadi.
Intérpretes: Ismail Ghaffari (Mamo), Allah Morad Rashtiani (Kako), Hedieh Tehrani (Hesho), Golshifteh Farahani (Niwemang).
Produción: Bahman Ghobadi.
Montaxe: Hayedeh Safiyari.
Fotografía: Nigel Block e Chrighton Bone.
Música: Hossein Alizadeh.
Duración: 107 min.

SINOPSE


Mano, un vello músico kurdo ben coñecido, consegue permiso, despois de 35 anos intentándoo, para dar un concerto no Kurdistán iraquí. Para iso convoca aos moitos fillos que ten e súbeos a un vello autobús de transporte escolar norteamericano e emprenden a viaxe desde o kurdistán iraniano cara á fronteira. Os membros dunha etnia sen territorio transitan territorios familiares e ao mesmo tempo hostís. As dificultades que supón o camiño, únese o convencemento por parte do músico da necesidade dunha voz feminina a pesar de que as mulleres teñen prohibido cantar diante dos homes en Irán. Nunha aldea perdida na que viven 1.334 cantantes exiliadas, unirase a eles a fermosa Hesho.
COMENTARIO
Carmen Albares. Miradas de cine
“...Estamos ante unha película que non perde oportunicade para contar e observar temas moi diversos, que preocupan ao director e que son denunciados sutilmente desde a súa perspectiva realista, case lírica, en aspectos esenciais do filme: a ilusión da liberdade tras a caída de Saddam, a discriminación da muller, a represión policial e o telón de fondo dunha guerra que aínda non acabou e que segue provocando mortes continuas e azarosas (elocuente a escea do páramo na que se resoan os disparos dos soldados americarnos que non saben a quen lle están apuntando). Pero non estamos ante unha película política, fundamentada e vertebrada na denuncia, é tan só un recordatorio, un xeito suave de facernos ter en conta que hai cousas que aínda non acabaron. A película segue o seu propio percorrido, e ante todo cóntanos unha historia persoal, íntima, tan ben perfilada que conmove sen utilizar ningún elemento clásico. Non hai sensiblería no cansanzo dese vello músico, acompañado por uns fillos de olladas perdidas, unicamente guiados polo soño de seu pai. Tampouco resulta obvio o tratamento da morte intuída, anunciada e presentida, pero tamén agardada...

Hai moito que debullar en cada imaxe desta Media Lúa, pois amosa, coma todas as grandes obras, dúas caras distintas. Nunha, a morte é a fin, o lamento polo soño non cumprido a tempo. Na outra, a morta é vida, alegría e culminación de toda aspiracións. Ambas as dúas visións son unha soa a escoller por un espectador sempre conmovido e por veces confuso ante esta obra estraña, dóce, que vai conmovendo se un sabe moverse ao seu ritmo.

Podedes ler un comentario ben interesante sobre máis aspectos da película e da vida das mulleres nesta ligazón a Un mundo de luz.

7/3/15

Reprogramada.13 de marzo

A MOZA DO 14 DE XULLO
Francia, 2013
Venres 13 de marzo
Auditorio Cangas 21 h.
Dirección e guión: Antonin Peretjatko.
Intérpretes: Vimala Pons (Truquette), Grégoire Tachnakian (Hector), Vincent Macaigne (Pator), Marie-Lorna Vaconsin (Charlotte), Thomas Schmitt (Bertier), Serge Trinquecoste (Doctor Placenta), Esteban (Julot) e a participación de Albert Delpy e Bruno Podalydès
Dirección artística: Erwan Le Gal.
Produción: Ecce films, Emmanuel Chaumet.
Montaxe: Carole Le Page e Antonin Peretjatko.
Fotografía: Simon Roca.
Son: Julien Brossier, Julien Roiget, Martial De Roffignac.
Duración: 88 min



SINOPSE

É 14 de xullo, aniversario da toma da Bastilla en Francia. Héctor, vixiante do Louvre nas vacacións de verán, namórase perdidamente de Truquette, unha vendedora de guillotinas de miniatura coa que se cruza no famoso museo parisiense. A pesar de non coñecela, Héctor decide ir na súa procura, e para iso contará coa axuda dos seus amigos, cos que se percorrerá todo o país na estrada.
ANTONIN PERETJATKO
Despois de rodar as súas primeiras películas en Super 8, ao saír da escola Louis Lumière, empeza a rodar en 16 e 35mm. Así fai Changement de trottoir e French Kiss, preseleccionadas aos Premios César en 2004 e 2005.Pouco despois de empezar a escribir A moza do 14 de xullo,coa que consegue o nomeamento a Mellor Ópera Prima nos César, realiza varias curtametraxes e os making of de Un profeta e de De óxido e óso. De Jacques Audiard. Vive do cinema desde 2004.