27/12/14

Proxección 23 xaneiro


ENCALLADOS
Galicia, 2013


Dirección: Alfonso Zarauza.
Intérpretes: Xulio Abonjo, Ricardo de Barreiro, Federico Pérez, Farruco Castromán, Luis Tosar.
Guión: Alfonso Zarauza Xosé Castro “Pato”, Andy Mahía.
Produción: Luís Tosar, Farruco Castromán e Pizca Gutiérrez.
Fotografía: Albero Diaz “Bertixi” (AEC).
Montaxe: Adrián Pino.
Música: Robi C. Goday, Raquel Vilas Zarauza.
Duración: 65 min.

SINOPSE
Por debaixo dunha historia louca de tres autores á busca de guión para facer unha película sobre o Prestige con catro pesos, apunta a como é un país que non foi quen de realizar unha boa ficción cinematográfica sobre unha das peores catástrofes ecolóxicas da historia. E faino sen complexos, a través do relato do propio fracaso. Da propia impotencia. Que é a da industria audiovisual tamén. Malia que, finalmente, as cousas van saíndo.


ENTREVISTA CON ALFONSO ZARAUZA
por Montse Dopico (Montsedopico.com)

Acolliches as nominacións para os Mestre Mateo agradecido pero escéptico. Por que?
Exactamente, agradecido e en certo modo contento porque é un orgullo estar entre os traballos máis apreciados do ano, pero ao mesmo tempo escéptico e entristecido porque non hai que ser moi sagaces para entender que unha parte importante das nominacións son bochornosas e absurdas, algunhas incluso perto do ridículo… E non me estou queixando polo noso filme en concreto que saíu bastante ben parado, senon pola imaxe da profesión en xeral. As votacións transmiten unha profunda falta de rigor e de respecto por moitos traballos que quedaron fóra sen ningún criterio obxetivo. Como xa publiquei nalgunha rede social, hai moito amiguismo de parvulario e moi pouco rigor profesional, e esto é moi malo para a imaxe do noso sector, se nós mesmos non nos tomamos en serio non podemos esperar que o fagan os demais.

O filme é ben curioso, por certo.
Todo o que conta é verdade. É unha película moi sincera, que ten moitas capas, polo que se pode ler de distintas formas. É máis complexa do que pode parecer. Cando les os créditos enténdelo ben todo: todo o que che contaron é certo. O guión, a produción…, todo o proceso está metido dentro da película. Os personaxes son os autores da película. Xulio Abonjo son eu, Federico Pérez é Pato, Ricardo de Barreiro é Andy e Farruco Castromán fai del mesmo.

Como comezou a aventura, entón?
Foi un proxecto que naceu na época do bipartito, que lle encargou á produtora de Luís Tosar, Zircozine, un filme sobre o Prestige. Cando me encargaron que o dirixise, ao principio dixen que non: o orzamento era pequeno, non había tempo… Ao final escribín un guión co fillo de Pisca Gutiérrez, a representante de Tosar, sobre o proceso xudicial do Prestige. Tiñamos unha axuda da Xunta. Despois, o proxecto quedou un tempo no limbo. Non a comprou a TVG, non había financiamento…

No filme, Farruco ameázate con sacar orzamento de ‘Os Fenómenos’ se ten que devolver esta axuda da Xunta.
‘Os Fenómenos’ demorou uns meses porque Lola Dueñas foi contratada para ‘Los amantes pasajeros’. Entón Farruco díxonos que tiñamos que retomar este proxecto, porque senón había que devolver a subvención, e así foi…

Na presentación, fálase dos problemas financeiros da industria cinematográfica e dun sistema de axudas pouco operativo. Agárdase, por iso, outro tipo de película…
En realidade, a película fala dunha crise, a da industria do cine, dentro doutra crise. E, como dicía antes, ten moitas lecturas posibles. Hai crítica ao sector, ao país e a min mesmo.

A autocrítica está, desde logo. Ris de ti mesmo cando no guión se di que Alfonso Zarauza é ese director que fixo ‘A noite que deixou de chover’, que non a viu ninguén. E que non había outro director mellor…
Rindo dun mesmo, podes permitirte rir tamén dos demais. Facer só crítica dos demais sería cínico. Non se trata tampouco de rir do país, senón de analizar como somos. Porque parece que non somos capaces de facer unha película sobre o Prestige. Entón, que tipo de país é o que non é quen de facer cinema sobre desgracias propias como o Prestige? Así, baixo a frivolidade dos tres parvos dando voltas, hai capas máis profundas.

Acaba de saír unha sentenza que indica que xa se pode afundir outro petroleiro, que non hai problema. Aínda que o filme non agocha, tampouco, cuestións espiñentas como a da xente que chegou a dicir que quería outro Prestige porque vivía mellor coas axudas da Xunta e sen ir ao mar.

Foi moi duro. Eu estiven en Burla Negra, en Nunca Máis… é moi triste, e despois de dez anos non podemos esquecer. O Prestige foi un unha traxedia que sacou o mellor e o peor do noso pobo, a súa grandeza e a súa miseria. Unha catástrofe provocada pola neglixencia de políticos que volven estar moi de actualidade, que agocharon a realidade co seu cinismo…

Os tres amigos buscan, e debaten, ideas peregrinas sobre como tratar o tema do Prestige desde a ficción. Unha historia dunha merda que cae por unha xanela…
E así foi. Fixemos uns primeiros tanteos, pero descartamos ideas porque eran parvadas. E ao final optamos por contar a historia do noso propio fracaso. Narrar a nosa impotencia, o noso drama: como fomos quedando encallados, nós mesmos, e tamén como país.

A historia non avanza ata ese punto. Os protagonistas discuten se o cinema é sempre ficción, se a ficción pode contar a verdade…
Hai un momento no que eu entro en crise e quero abandonar, porque non quero facer unha ficción insubstancial e tópica. Pato e Andy non entenden o que eu quero, e acabamos discutindo. Eu quería facer algo honesto, contar a verdade. Debatemos sobre o tema: unha nonficción pode ser mentira, unha ficción pode ser verdade… Foi duro, a verdade. Eramos moi amigos e seguimos séndoo, pero houbo momentos moi difíciles. En conxunto, foi un proceso moi bonito. E a verdade é que estou moi orgulloso desta película. ‘Os Fenómenos’ é unha película máis traballada, pero tamén ten un orzamento moitísimo maior. E a verdade é que é menos complexa que ‘Encallados’. O tema segue a ser o Prestige, pero tratado de forma metafórica, contando a nosa historia.

Optaches polo branco e negro. A fotografía é moi bonita.
Sufrín bastante para conseguir esa imaxe. Loitei moito, tamén, por facer a película en galego. Aínda hoxe, no século XXI, hai que loitar por facer as películas en galego. Pero eu son moi de pelexar… Tamén están parte dos diálogos en castelán, e iso está feito adrede. Porque sería cínico negalo: o meu galego é acastrapado, parte das conversas son en castelán… Se do que estou a falar é de como é o país, iso é unha forma de reflectir o pouco compromiso que temos, moitas veces, coa lingua. Por iso esa frase de “Yo prefiero galego”. Porque o país é así.


Hai moitos, moitos “cameos” .
É verdade, si. E Luís foi moi xeneroso. Rimos de nós mesmos… O bonito que ten o humor é que pode ser unha forma intelixente de facer autocrítica. Non se trata de risa fácil e nada máis.

Un dos motivos de discusión entre os tres amigos é que non comprenden o que Alfonso quere. Dinlle que o seu problema é que quere ir de ‘guay’ polos festivais de cinema independente. É duro, cando menos
.
Eu vivín un proceso duro coa miña primeira película. Foi moi longo, deixei polo camiño relacións persoais e cartos, e non chegou a distribuírse o filme, non se sabe moi ben por que. E, claro, foi facer unha película para que non se vexa. Eu son consciente da miña traxectoria e do pouso de amargura que me foi deixando. Pero tamén foi unha aprendizaxe. E todo isto reflíctese neste filme. A irrupción do Novo Cinema Galego foi o máis importante que pasou no audiovisual nos últimos dez anos, pero pasou inadvertido para moita prensa e para moitas institucións públicas.

Son certas tamén as conversas de Farruco coa Consellería de Cultura?
Eu quería poñer nomes pero aí xa me dixeron que non… Pero é así como se fan as cousas co sistema de axudas. E para min o máis importante é contar a verdade. Aínda que ás veces sendo máis sutil pódese dicir o mesmo, utilizando a ironía. Con frases como esa de “que si, que se puede hacer una película del Prestige con cuatro duros”.

A zona vella de Santiago sae moi ben. Os lugares son recoñecibles. Mais tampouco hai moita toma tipo postal turística.
Se nos visen gravar… Os actores levaban combinacións de cores de roupa ridículas, para que despois quedase ben en branco e negro. Os escenarios son tan reais que o piso que sae na película, a que se supón que é a miña casa, era a miña casa de verdade naquel tempo. De igual xeito que son verdade os bares aos que iamos… Quedou todo moi fresco, bonito… Estou moi contento co resultado, que é moi bo, sobre todo tendo en conta os poucos recursos que tiñamos. Foi un auténtico reto. Tiñamos só unha ou dúas tomas por plano: non había nin máis tempo nin máis metraxe para repetir. O guión foi feito en dúas semanas, tiñamos unha soa cámara de cinema para gravar todo… Así que tiñamos que conseguir trasladar toda a información a través do encadre, da posta en escena dos actores… Eu creo, ademais, que cando hai demasiadas cámaras e moitos planos pérdese a visión do director.

O tratamento da luz non debeu ser fácil.
Apostamos por non levar iluminación e utilizar a luz natural. Porque quería conservar esas texturas antigas, esa imaxe granulada e non limpa. Utilizamos unha cámara de 16 milímetros con ópticas dos anos 70. Creo que quedou moi auténtico. O traballo da dirección de arte foi moi arriscado e moi valente.

E como foi o traballo cos actores?
Estiveron moi entregados, e foron moi valentes ao aceptar o reto que lles propoñía. Houbo moi bo “rollo”. A proposta era arriscada e podía saír todo ben ou saír fatal. Foi un traballo difícil tamén.

Mira que mexarlle enriba ao santiño… Xa vos vale.  
A verdade é que moitas parvadas que se nos ocorrían foron incorporadas á película porque, como che dicía, a idea era contar a verdade…

Como pensas distribuír, desta volta?
Pois pouco a pouco e cidade por cidade. No verán polas vilas…

‘Os Fenómenos’ vai competir na sección oficial do Festival de Málaga. Que queres contarnos con ese filme?
Con ‘Os Fenómenos’, quería falar da crise do ladrillo desde unha óptica feminina, a dunha muller cun fillo que ten que cambiar de vida e volve á súa terra, Galicia. Alí atopa traballo na construción, na época do boom, pero despois comeza a crise. O obxectivo é criticar aos que saíron triunfantes, os banqueiros e os políticos, pero tamén propoñer unha reflexión sobre por que aos cidadáns nos pasou isto. E isto ten que ver co engano no que caemos, o consumo, as falsas necesidades materiais que nos impuxeron. A película reflicte tamén a destrución da paisaxe: o feísmo, o brutalismo, cuns personaxes nada idealizados, senón cribles. A maior parte do tempo falan en galego, o cal pode complicar a distribución, pero tiñamos claro que tiña que ser así.

21/12/14

Avance de programación

Pendente de confirmación, pero xa temos pechada a programación do inverno.

23 de xaneiro
ENCALLADOS

6 de febreiro
REBELDE

20 de febreiro
A MOZA DO 14 DE XULLO

6 de marzo
NAI E FILLO

20 de marzo
MEDIA LÚA

Nova tempada, novo equipamento

Este novo ano chega cun equipamento polo que levamos anos loitando. A aportación conxunta do Concello e o Cine Club Cangas permitiu a dotación dun novo proxector en alta definición e unha pantalla motorizada de sete metros e un lector Bluray.
Isto suporá que a partir do mes de xaneiro teremos unhas condicións infinitamente mellores de visionado. Cnfiamos que isto nos permita recuperar unha parte do público que se perdeu co peche do cine Galaxias e comezar a pensar na programación da Semana de cine.

30/11/14

Proxección do 5 de decembro



5 de decembro

O FILLO DO OUTRO

Dirección: Lorraine Lévy.
Intérpretes: Emmanuelle Devos (Orith), Pascal Elbé (Alon), Jules Sitruk (Joseph), Mehdi Dehbi (Yacine), Areen Omari (Leïla), Khalifa Natour (Saïd).
Montaxe: Sylvie Gadmer.
Produción: Raphaël Berdugo y Virginie Lacombe.
Guión: Lorraine Lévy, Nathalie Saugeon e Noam Fitoussi; basado nun argumento de Noam Fitoussi.
Fotografía: Emmanuel Soyer.
Música: Dhafer Youssef.
Duración: 105 min.


SINOPSE
Cando se prepara para entrar no exercito israelí, Joseph descobre que non é fillo biolóxico dos seus pais. Ao nacer, no medio da guerra, foi intercambiado accidentalmente por Yacine, o bebé dunha familia palestina que vive nos territorios ocupados de Cisxordania.

O mundo derrúbase arredor destas dúas familias. O rexeitamento, a dúbida, a perda de identidade, os prexuízos de raza e relixión eríxense como espiñenta barreira nas súas vidas, e todos deberán tentar superala a través da comprensión, a amizade e a reconciliación nunha atmosfera dominada polo medo e o odio.

COMENTARIO de Oti Rodríguez Marchante. ABC
O ODIO AO SANGUE DE UN MESMO

Ten a prudencia de non escorarse no seu discurso, de presentar máis que preguntas que respostas e de mirar con afecto a ambos os dous lados.


Do boi xa o sabemos polo refraneiro popular, que non é de onde nace senón de onde pace, pero, no tocante ao ser humano, sempre queda unha dúbida razoable respecto diso. Dúbida que tentou aclarar na súa última e magnífica película o xaponés Kore-eda, «De tal pai, tal fillo», mediante un retrato de dúas familias que intercambian por azar os seus fillos ao nacer. Exactamente o mesmo dilema que expón esta película da francesaLorraine Lévy, que se ve acentuado por dous detalles: os fillos intercambiados son xa adultos e as familias son a dun militar israelí e a duns palestinos en territorio ocupado, co que o dilema pasa a ser non tanto de índole de identidade familiar ou xenética como de índole de identidade política e de sentimento de raza, patria e relixión.
O que pretende «O fillo do outro», ou talvez a directora apellidada Lévy, é que a confrontación que existe entre eses dous sentimentos de pertenza tan tóxicos e irresolubles se crucen e se acomoden a esa especie da vida dos outros e prevaleza, a pesar de todo, o drama doméstico, caseiro, de nai que adecúa a súa mirada, os seus prexuízos. E para iso adquire importancia vital a figura dos pais, a gran actriz Emmanuelle Devos, Pascal Elbé, Areen Omari e Khalifa Natour.
E como é previsible que ocorra nun asunto que realmente escorrega do dramático ao tráxico, a película non perde a ocasión de que a súa historia, tan atada argumentalmente, percorra ese mesmo camiño. É dicir, non evita o inevitable, pero ten a prudencia de non escorarse no seu discurso, de expor máis preguntas que respostas e de mirar con afecto a ambos os dous lados.

O outro fillo (Título en Arxentina) por Fernando López. La Nación

"Eu son o meu peor inimigo", dise Joseph Silberg, e dio literalmente, non porque percibise en si mesmo unha tendencia a boicotearse. Ao pasar o exame médico para o servizo militar, soubo que non é fillo biolóxico dos seus proxenitores senón dunha parella palestina de Cisxordania. Cando naceu, nunha noite de bombardeo en Haifa, dous bebés que deberon ser evacuados terminaron sendo intercambiados por erro. El foi a parar a un fogar xudeu; o outro, Yazine, a unha familia árabe.

Xa non hai volta atrás, os dous rapaces -e as súas respectivas familias- ven obrigados a enfrontar este dilema sen saída ao que os levou o destino. Para os adultos, especialmente para os homes, a situación parece irresoluble: a historia, a educación, os vellos rancores levantan un muro máis infranqueable que o que separa un territorio doutro; as mulleres, en cambio, parecen máis dispostas a revisar os seus prexuízos; á fin e ao cabo trátase de fillos: o que deron a luz hai anos e só agora van coñecer, e o que tiveron nos seus brazos e formou parte das súas vidas desde o primeiro día.
Para os mozos tampouco é sinxelo. Palestino amado e criado por xudeus un, xudeu amado e formado por palestinos o outro, aos poucos tentan percorrer o único camiño posible para botar abaixo a barreira da rivalidade: coñecerse. Os dous descubrirán canto hai de común entre eles aínda que arredor súa outros vexan con malos ollos este achegamento co que onte se percibía como o peor inimigo. Agora que a vida os instiga a colocarse no lugar do outro, a comprender os seus pensamentos e os seus sentimentos, non será difícil recoñecerse, por riba de todo, como seres humanos.
A directora francesa de orixe xudea elixiu o drama familiar para abordar o conflito palestino-israelí e en certo sentido tamén elixe o camiño dos mozos. Ao levar a cada un a integrarse no mundo do outro, ao mostrar a súa cotidianeidade, ao expor a súa intimidade, os seus soños, as súas esperanzas, o filme está a sinalar que esa aproximación, ese coñecemento a nivel persoal, é o camiño máis directo cara á comprensión. Poida que a visión de Lévy resulte demasiado optimista -de feito acusárona de utópica-, pero é necesario destacar que a súa película non cae en sentimentalismos fáciles e, en cambio, alcanza forte emoción en esceas como da do rabino ou na sabia reflexión do maduro Yazine cando convence a esa especie de novo irmán que acaba de gañar que só el será o responsable de elixir que vida quere vivir.

19/11/14

Trailer de Miyazaki



Levántase o vento


Venres, 21 de novembro de 2014 
21 h. Auditorio Municipal
LEVÁNTASE O VENTO


Dirección: Hayao Miyaxzaki.
Produción: Toshio Suzuki.
Guión: Hayao Miyazaki.
Música: Joe Hisaishi.
Duración: 126 min.

SINOPSE

Un mozo entusiasmado pola aviación, con problemas de vista que lle impediron ser piloto, converteuse no creador dos avións cos que Xapón combateu na Segunda Guerra Mundial. Inspirada na historia verdadeira de Jiro Horikoshi, o mestre xaponés da animación Hayao, Miyazaki construíu un filme (anunciado como o último da súa carreira) no que a súa visión fantástica aterra nas duras condicións dun país en pé de guerra. Todo iso cun realismo pouco común na súa obra.



COMENTARIOJesús Jiménez. rtve.es/noticias

MIYAZAKI INVÍTANOS A VOAR

"Le vent se lève! . . . il faut tenter de vivre!" ("Érguese o vento!…hai que intentar vivir!"). Esta frase do poeta e filósofo francés, Paul Válery, unha meditación sobre a morte e a conclusión de que hai que gozar da vida, é o leit motiv da película, centrada na vida de Horikoshi, o seu soño de crear un avión e a súa bela historia de amor con Nahoko Satomi, outra das mulleres fortes habituais no cinema de Miyazaki. E é que o realizador se contaxia, e contáxianos, do romanticismo dos soñadores.

Por iso o filme esta dividido en dúas partes diferenciadas: a onírica, que nos narra os soños do seu protagonista por conseguir a liberdade que supón voar, e a parte real na que vemos a súa loita por construír ese avión e aproveitar todo o posible a súa historia de amor. Dúas partes claramente diferenciadas visualmente, xa que a realidade de Horikoshi, está narrada en tons ocres e atmosferas funestas; e os soños do protagonista sempre teñen como escenario os campos coa herba movida polo vento e eses ceos azuis cheos de nubes de algodón que se desfán cando os atravesan os avións. Por certo que neses soños sempre se atopa outro soñador, o pioneiro da aviación italiana Giovanni Battista Caproni, co que debate se é lícito perseguir eses soños sabendo que outros poden convertelos en pesadelos.
Unha historia na que todo está relacionado co vento e coa meteoroloxía, destacando os personaxes que se moven dun lado a outro como follas, á vontade do vento, salvo o protagonista, que sempre está comprometido co seu soño.
Destacan esas espectaculares escenas de vóo que xa son un clásico na filmografía de Miyazaki, desde os voos de Porco Rosso até os do dragón de A viaxe de Chihiro, e que aquí son máis poéticas e belas que nunca.
Baseada nunha novela
A película está baseada nunha novela do escritor Tatsuo Hori, que conta a historia do enxeñeiro aeronáutico mozo Jiro Horikoshi, co terremoto que destruíu Xapón en 1923 como fondo, xunto á posterior crise e a Segunda Guerra Mundial. Miyazaki relata a obsesión de Horikoshi polos avións e a súa historia de amor con Nahoko Satomi. E faino cun realismo moito maior ao habitual nel e con toques da maxia que fixo famosos os seus filmes, así como as súas vivas cores e a fermosa música que sempre os acompaña. E uns efectos de son espectaculares.
Este filme é o primeiro que os estudos Ghibli fan baseándose nunha historia e personaxes reais. Por certo que Miyazaki recoñece que se inspirou en Horikoshi desde que era novo e tiña a súa historia "encerrada no corazón" e quería contala.
Outro dos pensamentos que sobrevoan por toda a película é o de que cada ser humano ten un único decenio de creación, Miyazaki sempre repite que para el xa pasou, pero en vista dos excelentes resultados de O vento levántase esperamos que Miyazaki reconsidere a súa decisión e siga facendo voar a nosa imaxinación.
De momento convídanos a voar, a vivir, con esta gran película.
O vento levántase foi candidata ao Óscar á Mellor Película de animación.

31/10/14

A SEGUNDA MULLER. 7 de novembro

AUDITORIO MUNICIPAL DE CANGAS
VENRES, 7 DE NOVEMBRO
21 HORAS

Dirección: Umut Dag
Intérpretes: Nihal G Koldas, Begüm Akkaya, Vedat Erincin, Murathan Muslu, Alev Imak, Aliye Esra Salebci, Ethem Saygieder, Abdulkadir Tuncer.
Produción: Veit Heiduschka, Michael Katz, Heinrich Mis.
Guión: Umut Dag e Petra Ladinigg.
Fotografía: Carsten Thiele.
Montaxe: Kevin Tent.
Música: Iva Zabkar.
Duración: 93 min.


SINOPSE

Cando Ayse celebra a súa voda no pobo no que vive, todos cren que se casou con Hasan, un mozo gupo pouco máis vello ca ela. Pero en realidade Ayse abandona Turquía para converterse na segunda esposa de Mustafá, o pai de Hasan. Ao chegar ao seu novo fogar en Viena algúns dos fillos maiores danlle as costas pero Fatma, a primeira esposa de Mustafá acóllea como unha boa sucesora que atenderá e coidará a familia cando ela non estea. As dúas mulleres inician unha amizade moi especial baseada na confianza total. Pero esta relación verase cuestionada cando a familia teña que enfrontarse a un difícil golpe do destino.