19/11/14

Trailer de Miyazaki



Levántase o vento


Venres, 21 de novembro de 2014 
21 h. Auditorio Municipal
LEVÁNTASE O VENTO


Dirección: Hayao Miyaxzaki.
Produción: Toshio Suzuki.
Guión: Hayao Miyazaki.
Música: Joe Hisaishi.
Duración: 126 min.

SINOPSE

Un mozo entusiasmado pola aviación, con problemas de vista que lle impediron ser piloto, converteuse no creador dos avións cos que Xapón combateu na Segunda Guerra Mundial. Inspirada na historia verdadeira de Jiro Horikoshi, o mestre xaponés da animación Hayao, Miyazaki construíu un filme (anunciado como o último da súa carreira) no que a súa visión fantástica aterra nas duras condicións dun país en pé de guerra. Todo iso cun realismo pouco común na súa obra.



COMENTARIOJesús Jiménez. rtve.es/noticias

MIYAZAKI INVÍTANOS A VOAR

"Le vent se lève! . . . il faut tenter de vivre!" ("Érguese o vento!…hai que intentar vivir!"). Esta frase do poeta e filósofo francés, Paul Válery, unha meditación sobre a morte e a conclusión de que hai que gozar da vida, é o leit motiv da película, centrada na vida de Horikoshi, o seu soño de crear un avión e a súa bela historia de amor con Nahoko Satomi, outra das mulleres fortes habituais no cinema de Miyazaki. E é que o realizador se contaxia, e contáxianos, do romanticismo dos soñadores.

Por iso o filme esta dividido en dúas partes diferenciadas: a onírica, que nos narra os soños do seu protagonista por conseguir a liberdade que supón voar, e a parte real na que vemos a súa loita por construír ese avión e aproveitar todo o posible a súa historia de amor. Dúas partes claramente diferenciadas visualmente, xa que a realidade de Horikoshi, está narrada en tons ocres e atmosferas funestas; e os soños do protagonista sempre teñen como escenario os campos coa herba movida polo vento e eses ceos azuis cheos de nubes de algodón que se desfán cando os atravesan os avións. Por certo que neses soños sempre se atopa outro soñador, o pioneiro da aviación italiana Giovanni Battista Caproni, co que debate se é lícito perseguir eses soños sabendo que outros poden convertelos en pesadelos.
Unha historia na que todo está relacionado co vento e coa meteoroloxía, destacando os personaxes que se moven dun lado a outro como follas, á vontade do vento, salvo o protagonista, que sempre está comprometido co seu soño.
Destacan esas espectaculares escenas de vóo que xa son un clásico na filmografía de Miyazaki, desde os voos de Porco Rosso até os do dragón de A viaxe de Chihiro, e que aquí son máis poéticas e belas que nunca.
Baseada nunha novela
A película está baseada nunha novela do escritor Tatsuo Hori, que conta a historia do enxeñeiro aeronáutico mozo Jiro Horikoshi, co terremoto que destruíu Xapón en 1923 como fondo, xunto á posterior crise e a Segunda Guerra Mundial. Miyazaki relata a obsesión de Horikoshi polos avións e a súa historia de amor con Nahoko Satomi. E faino cun realismo moito maior ao habitual nel e con toques da maxia que fixo famosos os seus filmes, así como as súas vivas cores e a fermosa música que sempre os acompaña. E uns efectos de son espectaculares.
Este filme é o primeiro que os estudos Ghibli fan baseándose nunha historia e personaxes reais. Por certo que Miyazaki recoñece que se inspirou en Horikoshi desde que era novo e tiña a súa historia "encerrada no corazón" e quería contala.
Outro dos pensamentos que sobrevoan por toda a película é o de que cada ser humano ten un único decenio de creación, Miyazaki sempre repite que para el xa pasou, pero en vista dos excelentes resultados de O vento levántase esperamos que Miyazaki reconsidere a súa decisión e siga facendo voar a nosa imaxinación.
De momento convídanos a voar, a vivir, con esta gran película.
O vento levántase foi candidata ao Óscar á Mellor Película de animación.

31/10/14

A SEGUNDA MULLER. 7 de novembro

AUDITORIO MUNICIPAL DE CANGAS
VENRES, 7 DE NOVEMBRO
21 HORAS

Dirección: Umut Dag
Intérpretes: Nihal G Koldas, Begüm Akkaya, Vedat Erincin, Murathan Muslu, Alev Imak, Aliye Esra Salebci, Ethem Saygieder, Abdulkadir Tuncer.
Produción: Veit Heiduschka, Michael Katz, Heinrich Mis.
Guión: Umut Dag e Petra Ladinigg.
Fotografía: Carsten Thiele.
Montaxe: Kevin Tent.
Música: Iva Zabkar.
Duración: 93 min.


SINOPSE

Cando Ayse celebra a súa voda no pobo no que vive, todos cren que se casou con Hasan, un mozo gupo pouco máis vello ca ela. Pero en realidade Ayse abandona Turquía para converterse na segunda esposa de Mustafá, o pai de Hasan. Ao chegar ao seu novo fogar en Viena algúns dos fillos maiores danlle as costas pero Fatma, a primeira esposa de Mustafá acóllea como unha boa sucesora que atenderá e coidará a familia cando ela non estea. As dúas mulleres inician unha amizade moi especial baseada na confianza total. Pero esta relación verase cuestionada cando a familia teña que enfrontarse a un difícil golpe do destino.

18/10/14

Proxección 24 de outubro

DE TAL PAI TAL FILLO
de Hirokazu Kore-eda
(Xapón, 2013)


Guión: Hirokazu Kore-eda.
Intérpretes: Masaharu Fukuyama (Ryota), Machiko Ono (Midorino), Yoko Maki (Yukai), Lily Franky (Yudai), Keita Ninomiya (Keita), Shogen Hwang (Ryusei), Jun Fubuki (Nobuko), Jun Kunimura (Kazushi). 
Fotografía: Mikiya Takimoto. 
Duración: 120 min

SINOPSE

Todo o que Ryota ten ganouno traballando arreo e está convencido de que nada pode estragar a súa vida perfecta. Pero un día recibe unha sorprendente chamada do hospital. O seu fillo Keita de seis anos non é realmente tal, o hospital cometeu un erro e entregoulles o neno equivocado, 
Ryota vese obrigado a tomar a decisión máis importante da súa vida: debe escoller entre o innato e o adquirido. Decatándose da adicación da súa mukller, Midori, con Keita a pesar de recibir a nova de non ser o fillo que pariu, e despois de coñecer a familia que criou con amor ao seu verdadeiro fillo durante seis anos, comeza a preguntarse se foi realmente un pai. 


Obra mestra. ABC 
É unha película que fai sentir e pensar, unha preciosa película. El País 
Produce un impacto desgarrador. Variety 
A película é impecable, chea de humor irónico. The Hollywood reporter 
Retrato tenro e afectuoso da paternidade. IndieWire 
Magnífico e sensible retrato dunha familia.
The Wall Street Journal

COMENTARIOS

Oti Rodríguez. Marchante. ABC
Sempre hai polo menos un día, unha película, que sitúan o Festival de Cannes nese lugar tan alto do cinema ao que non se chega en ningún outro sitio e por ningún outro camiño, e que é exactamente o estado no que te colocaba a película do xaponés Hirokazu Kore-Eda«Like father, like son».
De Kore-Eda dise que mira a vida e aos seus personaxes á altura de Ozu, e talvez por iso resulte confortador e asombroso atoparse nesa fascinante película cun plano de Ozu, cunha avoa e o seu neto vestidos como os personaxes de Ozu, mirados cos ollos de Ozu, pero que xogan xuntos á Wii. Do que fala o director aquí é tan profundo, dramático e tan xeral (non existe un só ser humano no mundo que non note o fío e o nó co que conta), que resulta asombroso que poida ser ao tempo tan lixeiro e até divertido. 

Os actores, xeniais
Sen a menor traza de melodrama, Kore-Eda conta o encontro coa outra parella, co fillo verdadeiro, coa terrible certeza de que para telo hai que entregarlle tamén o seu a eles. 
Kore-Eda enche de sustancia cada imaxe, cada momento, cada actitude. E a película ofrece a mellor versión posible dun feito irreparable baixando a mirada, situándoa a esa media altura que enfoca aos nenos e aos seus pais, tan distintos: as diferenzas entre as familias, de clase, de proxecto de vida, de implicación, son o mollo agridoce que vulnera o dramático, e a vida seria e de adicción ao traballo dun pai choca coa vida festiva e desaliñada do outro, un tendeiro entregado a tempo completo e toleirón á súa prole. Kore-Eda enche de sustancia cada imaxe, cada momento, cada actitude duns e outros, e recolle coa absoluta mestría doutras veces ese mundo infantil no que os sentimentos son, si, un castelo de naipes, pero que ninguén logrará derrubar dunha soa patada. 
Os actores son, de arriba abaixo, xeniais e amasan este conglomerado de sangue, convivencia, sentimentos, tempo compartido, lazos visibles e invisibles e drama salpicado de humor e de humores dun modo tan próximo e envolvente que un sae de alí coa impresión de que acaba de ver unha auténtica obra mestra... Impresión que non se dilúe nas horas seguintes. Haberá que esperar semanas ou anos para ver algún signo respecto diso. 

Víctor Esquirol Molinas. septimo arte.com
Os seis meses que requirirá o proceso de devolución dos respectivos nenos convértense en dúas horas de metraxe nas que sente constantemente o embriagador aroma de, por exemplo, Yasujiro Ozu. Case nada. Os mellores prognósticos cúmprense: o alumno (?) Kore-eda demostra unha vez máis que é o que mellor sabe levar a substitución do mestre. Un legado, palpable tamén noutros autores da mesma nacionalidade (Yôji Yamada, Yojiro Takita...) fai que a suposición se transforme inmediatamente en irrefutable teorema: as películas que mellor abordan o tema da familia (tan peliagudo como apaixonante) saen do país do sol nacente. 
Para concretar máis, nesa mesma nación atopámonos con quen seguramente mellor sabe explotar a súa conexión (ás súas anteriores películas remitímonos) con aqueles que, a pesar de ser parte fundamental en calquera núcleo familiar, normalmente quedan á marxe da consideración artística. Hitchcock sabía o que dicía cando aconsellou aos seus compañeiros de profesión que xamais traballasen nin con nenos, nin con animais, nin con quen podía ser a suma de ambos: Charles Laughton. Os mocosos, sabémolo os que temos que tratar con eles, son unha fonte inesgotable de dores de cabeza. Fan o que queren, se é posible, o contrario ao que se lles di... quizais porque as persoas que tratan de pór en orde o seu caos, esqueceron, hai moito tempo, o que significa/implica ser neno. Excluamos deste inmenso saco a Hirokazu Kore-eda, quen unha vez máis obra o milagre non só de sacar o máximo partido dos seus novos intérpretes, senón ademais de comprender e plasmar todas as dimensións da traumática convivencia entre a infancia e a madurez. O drama -grego- está en que eles pagan as nosas debilidades... o cal, a longo prazo, converte ás adorables astillitas en vulgares paus, pechándose así o ciclo da amnesia. Benditos os cineastas capaces de rompelo. 

Benditos tamén os dotados para usar no seu favor os intrincadísimos engrenaxes cinematográficas. A factura técnica impecable e o inmellorable rendemento de todos os nomes que figuran na ficha artística propician o maior aprecio dun estudo de personaxes concibido para sentar cátedra. Con fluidez, naturalidade e un excelso sentido da posta en escena; cunha conxugación case perfecta do clásico e o moderno, e impulsado por unha firme crenza na bondade humana, Kore-eda vai desenmarañando un nó no que conflúen o choque de clases, o xeracional e o que enfronta á tradición cos aires de renovación nun país que historicamente fixo do hermetismo e o inmobilismo dous dos seus sinais de identidade. A complexidade da proposta é tratada e respectada con tanta intelixencia e rigor que todo no seu desenvolvemento parece sencillísimo; sen dúbida accesible. Disfrutable a moreas, tanto no drama como na comedia, configurando estas dúas facetas sobre as que bascula a narración un terreo ideal para atopar, despois do desgarrador, a tenrura, a felicidade e o amor máis absolutos e sinceros. Como nas mellores familias. Unha delicia.

3/10/14

PROXECCIÓN DO 10 DE OUTUBRO

NEBRASKA
(EE. UU., 2013)

Director: Alexander Payne
Guión: Bob Nelson
Intérpretes: Bruce Dern, Will Forte, Stacy Keach, Bob Odenkirk, June Squibb, Angela McEwan, Mary Louise Wilson, Missy Doty
Fotografía: Phedon Papamichael
Música: John Ottman e Alexander Rudd
Duración: 115 min.

Andrés Castro. Sermos Galiza
Aínda soan ecos de Óscar nas pantallas de cinema. “Nebraska” foi unha desas que tivo máis nominacións: Mellor Película, Mellor Director, Mellor Guión Orixinal (Bob Nelson), Mellor Actor (Bruce Dern), Mellor Actriz Secundaria (June Squibb) e Mellor Fotografía (Phedon Papamichael). E a pesar de que non gañou nada non lle falta calidade e incluso se trata dunha das mellores que se presentou no certame. Mais parece ser un handicap importante non contaren cun padriño coma Brad Pitt para apoiar o proxecto, (véxase “12 anos de escravitude”, a gañadora da noite).

Á fronte de “Nebraska” está Alexander Payne, un dos directores máis persoais do momento, autor, entre outras, de “Os descendentes”, “Entre copas” ou “A propósito de Schmidt”. De feito “Nebraska” bebe un pouco desta última na que saía un desorientado Jack Nicholson, nominado ao Óscar ao Mellor Actor no momento pero superado pola sobrecolledora interpretación de Adrien Brody en “O pianista” (2002, Roman Polanski).

En “Nebraska” o desorientado é Bruce Dern, tamén nominado pero superado (inxustamente) por Matthew McConaughey por baixar de peso en “Dallas Buyers Club”. Pero coma sempre, as comparacións son odiosas. Iso si, Bruce Dern si foi recoñecido co premio ao Mellor Actor no Festival de Cannes, onde soen ter mellor gusto que en Hollywood. Desde a primeira aparición de Dern en pantalla, camiñando por unha autoestrada e detido por un policía bastante condescendente (ton que se manterá durante todo o filme), cómese cada plano no que aparece. Un breve plano secuencia onde se conta un montón de cousas con apenas catro pinceladas. A altura de poucos a verdade. En canto á historia vai dun home vello, empeñado en que cree que gañou un millón de dólares, e do seu paciente fillo (Will Forte), cunha sensibilidade que xa quererían moitos, que se embarcan nunha road-movie na procura do suposto premio na que estreitarán lazos e no que un descubrirá as súas raíces, nunha mestura de aceptación e orgullo, e ao outro lle suporá unha viaxe ao pasado no que revivirá momentos mellores cheos de lembranzas e cumprirá o seu derradeiro desexo, por moi sinxelo que pareza.
A escena final do filme é de sacarse o chapeu. Tamén nunha soa secuencia a través dunha estrada logra resumir toda unha vida de maneira maxistral. A estrada no comezo e no final como metáfora do que conduce ao inevitable. E dentro do triste que poida parecer o filme, en realidade é unha comedia na que Alexander Payne logra sacar sorrisos en lugar de humedecer os ollos do persoal.

25/9/14

PROGRAMACIÓN CASE COMPLETA

Estamos pechando a programación do outono entres agardamos que se dote o Auditorio dun equipamento que nos permita mellorar a cualidade das proxeccións. Será este ano?
Pero como non imos quedar parados, preparamos unha serie de títulos que pensamos que por variados e a cualidade das películas poden ser atractivas. Empezaremos con Nebraska, un título co que a crítica se amosou unánime ao consideralo escepcional. Teremos tamén unha visión da problemática dos pais e os fillos na película de Kore Eda, De tal pai tal fillo, e en O fillo do outro, de Lorraine Levy, aínda que neste caso teña o engadido do conflito entre Israel e Palestina. Esta última pechará a programación. 
Pero antes teremos a oportunidade de ver a despedida de Miyazaki do exercicio da dirección coa obra mestra "Érguese o vento" e a visión do mundo das mulleres na cultura musulmá con "A segunda muller" do director austriaco de orixe turca Umut Dag.
Esperamos poder proxectar en dous xoves as películas galegas "O ouro do tempo" e "Arraianos" a premiada obra de eloi Enciso sobre a vida nese territorio da raia seca que non era nin Galicia nin Portugal.