28/5/14

Proxección do 30 de maio de 2014



UNHA VIDA SINXELA


PREMIOS
 Premio Volpi á mellor actriz -Festival de Venecia.
 Mellor director, mellor actor  e mellor actriz - Golden Horse Awards.
 Mellor película- Tallinn Black Nights Filme Festival.
 Mellor película e mellor actriz -Hong Kong filme Critics Society.
 Mellor película, director e guión, actor e actriz - Hong Kong Filme Awards.
 PREMIO DO PÚBLICO - Festival Cinemas do Sur.
 Candidata ao Óscar

Dirección: Ann Hui.
Guión: Susan Chan.
Intérpretes: Andy Lau, Deanie Ip, Wang Fuli, Qin Hailu.
Fotografía: Yu Lik Wai
Montaxe: Kong Chi Leung.
Música: Law Wing Fai.
Duración: 118 min

Durante sesenta anos, a case octoxenaria Ah Tao (Deanie p) traballou como fiel serventa para a familia Leung. Agora coida de Roger (Andy Lau), un famoso produtor de cinema, que é o único membro do clan que aínda vive en Hong Kong. Un día, Tao sofre un derrame cerebral, e Roger lévaa ao hospital. Por insistencia dela, o  home atópalle finalmente unha  modestísima  habitación  nunha  residencia  de  anciáns  dirixida  por  un vello amigo. Pero Roger  continúa visitándoa, animando e atendendo case a diario, de modo que vai comprendendo aos poucos o moito que a anciá criada significa para el.


25/5/14

Trailer de Unha vida sinxela

Aquí vos deixamos o avance da próxima película. APROVEITAMOS PARA LEMBRARVOS QUE SERÁ O VENRES 30 de maio e non o 6 de xuño como estaba anunciada.

TRAILER UNA VIDA SENCILLA - VERSION ORIGINAL SUBTITULADA from Surtsey Films on Vimeo.

Críticas:


SUS DOS EXCELENTES ACTORES LLEVAN EL RITMO DE LA PELÍCULA DE FORMA SIMPLE Y EMOTIVA.
The New York Times
UNA PELÍCULA QUE CONSIGUE EVOCAR SENTIMIENTOS TAN PUROS COMO EL AMOR, LA PÉRDIDA Y EL DEBER.
The Washington Post
LA VERSIÓN ASIÁTICA DE LOS DESCENDIENTES O CRIADAS Y SEÑORAS.
Boston Herald
DE LAS PELÍCULAS MÁS HONESTAS Y EXTRAORDINARIAS QUE HE VISTO EN MUCHO, MUCHO TIEMPO.
CineVue
UNA OBRA DE ARTE QUE REBOSA AMOR Y HUMANIDAD.
Time Out
UNA DE LAS MEJORES PELÍCULAS DEL AÑO. ROGER EBERT 
VARIETY

20/5/14

Película do 23 de maio

UNHA FAMILIA DE TOKIO
XAPÓN, 2013
23 de maio, ás 21 horas no Auditorio de Cangas





Espiga de Ouro á Mellor Película na Seminci 2013.

Dirección: Yôji Yamada
Guión: Yôji Yamada e Emiko Hiramatsu.
Intérpretes: Isao Hashizume (Shukichi Hirayama), Kazuko Yoshiyuki (Tomiko), Satoshi Tsumabuki (Shuji), Yû Aoi (Noriko), Yui Natsukawa (Fumiko), Masahiko Nishimura (Koichi), Tomoko Nakajima (Shigeko), Shozo Hayashiya (Kurazo).
Fotografía: Masashi Chikamori..
Montaxe: Iwao Ishii.
Música: Joe Hisaishi.
Duración: 146 min.

Sinopse
Unha parella de anciáns que vive nunha pequena illa viaxa a Tokio para visitar aos seus tres fillos. O máis vello, Koichi dirixe un hospital. A filla, Shigeko dirixe un salón de beleza. O segundo, Shuji, deseña decorados. Os fillos queren que os seus pais se divirtan na capital, pero ao mesmo tempo están ocupados nos seus traballos, deixando que os seus anciáns pais se sintan algo incómodos. Pero pronto cambia todo. 

Unha homenaxe de Yôji Yamada a Contos de Tokio de Yasujiro Ozu, elixida por directores de cinema en 2012 como a mellor película da historia do cinema.

Comentario

Julio Rodríguez Chico. Blog La mirada de Ulises
Hai sesenta anos, Yasujiro Ozu acadaba a perfección con Contos de Tokio. Agora, o seu discípulo e compatriota Yôji Yamada fai o propio con Unha familia de Tokio. Contan a mesma historia, e ambos filmes fano coa mesma delicadeza e fondura humanista, coa mesma mirada nostálxica -pero non triste, aínda que pareza paradoxal- cara a unha tradición que se foi, co mesmo temor a que a modernidade murche a vida familiar. O que Yamada realiza é unha recreación e unha homenaxe ao mestre Ozu, pero non unha copia carente de personalidade ou de sentimento propio, e por iso calquera comparación resultaría inxusta e superficial. En realidade, parece que a historia se repite e que un matrimonio ancián volve viaxar a Tokio para atoparse cos seus tres fillos. Alí descubrirán que os tempos cambiaron, que as múltiples ocupacións convértenos nunha carga, que o final dos seus días se achega.
Pero tamén coñecerán á entrañable Noriko que, con agarimo e espírito de servizo, achega paz e esperanza nese mundo de vertixe que parece esquecerse de ser feliz.
É unha viaxe a Tokio e tamén a unha humanidade en perigo, contemplada sen présas e con toda a comprensión duns anciáns que non lle piden nada á vida e que se contentan cun pouco de afecto. É unha auténtica viaxe de despedida feita desde o corazón e desde a sinxeleza do mestre Ozu, cunha estética e unha sensibilidade que Yamada herda para goce do espectador. Non faltan os momentos para a emoción, aínda que toda ela é un agasallo aquilatado e atemperado pola sabedoría, pausado e sen estridencias nin artificios. Yamada imprime á cinta o selo do auténtico e do sincero, con personaxes próximos aos que comprende e quere -aínda que non na mesma medida-, cun matizado debuxo de caracteres realizado con finura e elegancia.
As interpretacións están á altura do modelo clásico, e o espectador sente con eles que imos demasiado rápido pola vida, que non percibimos a beleza do natural, que a familia está ameazada en Tokio e nas súas antípodas.
A fita goza, por outra banda, dun ritmo e tempo apropiados para a contemplación. Equivocaríase quen pensase que carece de ritmo ou que é aburrida. Certamente non hai persecucións nin pelexas, pero recolle con forza e sutileza todo o que sucede na alma
dos seus personaxes e na dunha sociedade… que avanza sen rumbo. O que fai Yamada, en definitiva, é convidarnos a coñecer á familia de Shukichi Hirayama e Tomiko, a participar das súas preocupacións e dos seus consolos, a darnos un pouco de esperanza... porque sempre queda un rescaldo de humanidade e sempre haberá unha Noriko para lembralo. O seu carácter de recreación non impediu que alcanzase un eloxio unánime entre a crítica presente na última Seminci, nin que recibise merecidamente a Espiga de Ouro como mellor película. Sesenta anos despois, vemos que desde Xapón chega un novo milagre de cinema e unha invitación a aprender a ver o cinema e a vida.
Cualificación: 9/10

5/5/14

Película do 9 de maio

A GRAN BELEZA

Italia, 2013

Óscar 2014 á mellor película de fala non inglesa.
Premio Europeo á mellor película, mellor guión, montaxe e actor.
Globo de ouro.
BAFTA á mellor película

Dirección: Paolo Sorrentino
Guión: Paolo Sorrentino e Umberto Contarello
Intérpretes: Toni Servillo, Carlo Verdone, Sabrina Ferilli, Serena Grandi, Isabella Ferrari, Giulia Di Quilio, Luca Marinelli, Giorgio Pasotti, Massimo Popolizio.
Fotografía: Luca Bigazzi.
Montaxe: Mags Arnold e Paul Monaghan.
Música: Lele Marchitelli.
Duración: 142 min


O xornalista Jep Gambardella seduciu, co seu particular estilo, aos habitantes de Roma durante décadas. O éxito da súa única novela mantívoo, desde que a publicou na súa mocidade, na boca dos círculos sociais e culturais da cidade, e a súa luxosa vida está chea de admiradores que o seguen alá onde vaia. A Jep  encántalle a súa vida: o luxo, as festas, as mulleres... Considera que o ten todo, que non hai nada máis que poida pedir para ser feliz. Con todo, ao cumprir 65 anos, atópase de súpeto atrancado, sen saber que facer ou como seguir vivindo. Jep esconde a súa desilusión tras a súa típica actitude cínica, pero é entón cando
descobre que necesita un cambio. Decátase de que o que desexa é volver  escribir.

2/5/14

Sobre Unha familia de Tokio

O programa de TVE Días de cine adicoulle un espazo á crítica da película Unha familia de Tokio. Deixamos aquí o fragmento do programa para que vos animedes, é unha película que ten unha crítica magnífica sen a menor disensión.


1/5/14

Trailer de La grande bellezza

Xa sabedes que o próximo 9 de maiotemos a proxección de La grande bellezza, así que vos deixamos isto para abrir o apetito cinéfilo.

6/4/14

O que din de The Trip

Se van a reir tanto que no podrán parar
Van rir tanto que non poderán parar. Dígoo por experiencia propia.
Time Magazine Ler máis

Divertidísima
Washington Post Leer más


The Trip é unha comedia de verdade. Steve Coogan e Bob Brydon teñen unha compatibilidade palpable na pantalla.
The Trip é unha comedia de verdade. Steve coogan e Bob Brydon teñan unha compatibilidade palpable na pantalla. O personaxe de Steve coogan, atormentado, deixa unha viva impresión. O actor xa tivo oportunidade de demostrar o seu tañento pero a súa impaciencia para amosalo diante de todo omundo ten algo de conmovedor.
Le Monde Ler máis

"A película fai invisible a súa construcción cómicaa película hace invisible su construcción cómica (...) Brillante, sutil, estupenda."
Jordi Costa: Diario El País


"Unha propoposta divertida, cómplice e lixeira. Haberá quen o considere un prato de sustancia escasa -e tampouco andará equivocado- pero quen saiba atoparlle o gusto terá unha das experiencias máis deliciosas da tempada
Antonio Weinrichter: Diario ABC


"¡E unha película delirante por momentos, noutros melancólica, pero este crítico ten a sensación de que a impaciencia innata de Winterbottom non lle permite ir máis aló do xogo de máscaras" 

Sergi Sánchez: Diario La Razón


"Unha libérrima comedia que é dúas cousas á vez: unha atipiquísima guía gastronómica e de viaxes polo norte de Inglaterra e un acedo retarto dun trunfador endeusado e os seus amigos acompañantes de conveniencia de conveniencia (...).
Antonio Trahorras: Fotogramas
 

1/4/14

Película do 4 de abril


DESPOIS DE MAIO
Francia
Auditorio Municipal de Cangas, 21 horas

Dirección e guión:Olivier Assayas.
Intérpretes: ClémentMétayer (Gilles), Lola Créton (Christine), Félix Armand (Alain).
Fotografía: Eric Gautier.
Produción: Charles Gillibert, MarinKarmitz e Nathanäel Karmitz.
Montaxe:Luc Barnier.


París, principios dos anos 70. Gilles, un mozo estudante, está inmerso na efervescencia política e creativa da época. Como os seus compañeiros, debátese entre o compromiso radical e as súas aspiracións máis persoais. Os encontros amorosos e os descubrimentos artísticos levarán a Gilles e aos seus amigos primeiro a Italia e despois a Londres. Ao longo desta viaxe vital veranse obrigados a tomar decisión cruciais para atopar o seu sitio nunha época turbulenta.


Despois de Maio é un filme propulsado, en parte, polo exercicio retrospectivo que supuxo a súa carta á viúva de Guy Debord. Assayas volve a vista á súa mocidade e converte a Gilles, un estudante de instituto con vocación de pintor como foi el mesmo, no eixo do filme. Pero, lonxe de centrarse nun retrato individual, o director de Irma Vep abre o cadro para ofrecer un fresco moi detallado da xeración postsesentaeoitista. Hai en Despois de Maio unha clara vontade de ir máis aló da mera ambientación de época. A cámara detense con
atención fetichista nos xornais e fanzines que len ou editan os protagonistas, as follas voandeiras que distribúen, os carteis que pintan ou os discos que escoitan. Tamén se fai eco das disputas entre grupúsculos políticos estudantís nuns anos en que un matiz político era motivo de escisións sanguentas e debates acesos. E se as bandas sonoras dos filmes de Assayas se caracterizan por evitaren calquera uso meramente ilustrativo das cancións dunha época, aquí en cambio cínguese con precisión de documentalista aos grupos e temas que el escoitaba naquel momento.